Uncategorised Posts

Vier dozen documenten

 

30 december 2019. Lucas Mariën.

 

In de zomer van 1944, in het vooruitzicht van zijn ontslag uit het leger, zoekt Henry Koehn een bergplaats voor vier ‘Kisten’ – kartonnen dozen, mogen we aannemen – met documenten en foto’s die hij in België bijeen heeft gebracht. De moderne mens als nomade – in de filosofie was dat beeld toen nog niet ontwikkeld, maar een nomade was Koehn altijd al geweest. In die zomer, als de oorlog voor hem gedaan is, moet hij eerst op zoek gaan naar een onderkomen, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn gezinnetje.

Het ouderlijk huis, een kasteeltje tussen de ambassades en de aristocratische optrekjes aan de Schöne Aussicht in Hamburg, vroeger altijd een toevluchtsoord, was platgebombardeerd. Zijn moeder, de spil rond wie alles daar draaide, was kort geleden gestorven.

Een paar weken voor het begin van de oorlog was Henry, tweeënvijftig was hij op dat moment, zeker tot verwondering van familie en kennissen nog getrouwd met de veel jongere en erg mooie Eva Oschatz, die zonder twijfel een vrijdenkende, niet-conventionele vrouw was die kon omgaan met de intellectuele bohémien die haar man was. Eva had de oorlog bij haar familie doorgebracht, ver in het oosten, in Silezië. Samen met het kleine meisje Helga, haar nichtje, die door haar en Henry als eigen dochter geadopteerd zou worden.

Of hij die Kisten niet bij haar kan onderbrengen, vraagt Koehn aan Hildegard Kornhardt, de nicht en erfgename van Oswald Spengler, die nog altijd in het Spenglerhuis in München woont. Geen probleem, antwoordt zij, laat maar komen.

Maar hij is intussen naar Duitsland gereisd voor administratieve rompslomp in verband met zijn afzwaaien. Als hij weer in Brussel komt is zijn kamer door iemand anders in beslag genomen. En zijn dozen zijn verdwenen – zal hij Hilde Kornhardt schrijven.

De vraag is nu: zat alles in die dozen?

Later, in de jaren zestig, zal Koehn’s weduwe Eva immers in het bezit blijken te zijn van het ‘Dossier Lam Gods’, de documenten waaraan we te danken hebben dat het Zwarte Paradigma er niet in geslaagd is alles onder het tapijt te vegen. Maar ze had ook belangrijke stukken van buiten het ‘dossier’, losse documenten en aantekeningen die niet in die ‘kisten’ zaten, die Koehn in zijn handbagage moet hebben meegenomen. Die zijn nu in het bezit van het Archief Rechtvaardige Rechters, daaraan geschonken door Eva’s en Henrys pleegdochter en erfgename Helga, en ze bevinden zich in de kluis van Coralie Coloratuur in Ascona in Zwitserland.

Maar bestaat de kans dat er nog meer was, nog ‘vergeten’ documenten? Voor de lezers van HP zal – op den duur – niets in het verborgene blijven.

 

Beveiligd: Henry Koehn in het Nietzsche-archief in Weimar

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Grote Zomerretraite

Lucas Mariën. 31 maart 2019.

 

Zolang Coralie en Eurykleia in staking zijn, zijn mijn handen gebonden. Ik wil nu niet beweren dat ik ook in staking ga, maar misschien komt het op hetzelfde neer: Het Paradigma zal het hele zomersemester gesloten zijn, vanaf nu dus, met uitzondering van de verkoopafdeling van de uitgeverij. We begeven ons in een al langer geplande retraite.

Literatuur vergt soms periodes van concentratie, van teruggetrokken arbeid. Zelfs in het dagelijkse bedrijf van de website komt het niet tot dingen die je eigenlijk zou willen en moeten doen: oudere bijdragen nog eens onder de loep nemen, schoonmaak houden, bijschaven, dingen voltooien die zijn blijven liggen… Om maar te zwijgen over praktische bezigheden. Onlangs ontdekte ik dat er in verband met onze aangelegenheid waarschijnlijk interessante gegevens berusten in de Bayerische Staatsbibliothek in München. Correspondentie daarover met bibliothecarissen… Is het belangrijk genoeg om de reis te maken? In ieder geval: er komt veel bij kijken dat de lezer niet ziet.

Maar er is natuurlijk die overweldigende behoefte om bepaalde boeken te schrijven, om grotere vormen te hanteren. Het boek en het internet kunnen elkaar aanvullen, zoals televisiefilms soms gecompleteerd worden met een documentaire die ervoor of erna wordt uitgezonden. Maar een boek zelf vergt langdurige concentratie, en wat mij betreft: periodes van afgeslotenheid.

Begin oktober zijn we er weer, zal er ook een nieuw boek zijn: De Zwijgende Profeet. Ook lezers die doorgaans minder geïnteresseerd zijn in zuivere bellettrie zullen dit boek met plezier lezen.

Blijft u ons welgezind.

Welkom. Eigen aangelegenheden.

Van Coralie Coloratuur.

11 februari 2018.

In de strijd tussen de moraaltheologie en de literatuurwetenschap probeert prof. Zoetesmeer mijn grootmoeder ertoe te bewegen mee te doen met de #metoo-beweging. Ze zou prof. Daas moeten aanklagen, die meermaals geprobeerd heeft een hand op haar knie te leggen – minstens. Op haar tegenwerping dat hij, Zoetesmeer, dat zélf ook geprobeerd heeft antwoordde hij dat dat moraaltheologisch heel anders lag en dat je geen appelen met peren mag vergelijken.

Kortom, geweldige discussies, ruzie, over moraaltheologie, waarbij de taak om die hele palaver buiten de media te houden weer helemaal op mijn schouders rust. Vandaar deze, hoe moet ik he noemen, verontschuldiging???

 

Oma Eurykleia. Bekent zich tot moraaltheologie via T-shirt (grotendeels onleesbaar).

 

Er zijn lezers die zich op deze website registreren zonder te vermelden of ze een wachtwoord willen ontvangen. Wij zijn dankbaar voor hun belangstelling, maar moeten toch vragen dat ze zouden willen vermelden voor wélke bijdrage ze een code willen. Ook zouden we iedereen willen vragen en een beetje geduld met ons te hebben – als er een paar dagen overheen gaan voor we reageren, ook als dat nodig is. Het paradigmaproject dreigt op sommige ogenblikken onze krachten te boven te gaan. Naast de zichtbare inspanningen die we leveren, zijn er ook onzichtbare. Zo werken we aan de outlet voor Huichelarese poëzie in het darknet, en ook aan het ‘Tribunaal van de Literatuur’ – waardoor we mettertijd in staat zouden zijn de tartufistaanse minister die straaljagers laat meedoen aan illegale oorlogshandelingen in Syrië daarvoor ook als oorlogsmisdadiger voor de rechtbank te brengen– dit zijn maar een paar voorbeelden.

We krijgen ook informatie over de Rechtvaardige Rechters van getuigen of van kinderen van getuigen, dingen die we moeten nagaan… Soms zouden we een beroep willen doen op vrijwilligers, juristen bijvoorbeeld, om ons te adviseren, of op vertalers, om ons te helpen interessante teksten toegankelijk te maken. Maar dat impliceert telkens ook weer dat er gecorrespondeerd en georganiseerd moet worden – dus nieuwe taken.

Niet dat we die dingen niet graag doen, wij willen geen ivoren toren (Lucas misschien wél). Maar het is een kwestie van vrouw- of mankracht. En dat de zaak ons boven het hoofd dreigt te groeien.

U kunt er van op aan dat uw berichten met interesse gelezen worden.

Het belangrijkste is dat deze website nog lang blijft bestaan. Neemt u het ons niet kwalijk als we niet of pas laat reageren. En blijft u ons welgezind.

 

Coralie Coloratuur

Rectificatie bij Coralie

Februari 2018. Lucas Mariën.

Betr. Detectivebord: Aanmerking bij Coralie’s steekkaart ‘Recht (1)’.

 

Op haar steekkaart ‘Recht (1)’ citeert Coralie Coloratuur het opstel over het eigendomsstatuut van het Lam Gods van kanunnik Standaert uit de tweede hand. Dat is niet alleen methodisch van slechten huize, het wekt ook de indruk dat dat opstel niet te vinden zou zijn in het archief waaruit Coralie zo geredelijk kan putten: het Archief Rechtvaardige Rechters.

 

 

 

Een steekkaart over kanunnik Standaert hoort zonder meer thuis op dat detectivebord van haar. En in plaats van zich over te leveren aan haar Italiaanse uitspattingen zou ze zich daar best eens mee kunnen bezighouden.