Dikè Posts

Van Assange tot de Zwarte Kous

 

Van Assange tot de Zwarte Kous.

CC. 27 oktober 2020.

 

Een van de gefabriceerde bewijzen tegen Assange was dat condoom waarop niet het geringste spoor van DNA te vinden was. Niet van hem, en ook niet van de betrokken dame (die hem van verkrachting beschuldigde). Deze dame heet Anna Ardin.

De voormalige Britse diplomaat Craig Murray noemt haar op grond van dit door haar geproduceerde valse bewijsstuk en andere contradicties in haar optreden een leugenares.

https://www.craigmurray.org.uk/archives/2012/09/why-i-am-convinced-that-anna-ardin-is-a-liar/

Hij hangt het beeld op van een teleurgestelde groupie die heeft vastgesteld dat de aanbedene ook nog in een andere vrouw geïnteresseerd is en die van dat ogenblik af bezield wordt door wraakzucht.

Anna Ardin

Ardin is intussen dominee in een protestantse kerk. Christenen staan in de wereldliteratuur bekend als huichelaars (Molières Tartuffe, Stendhals Rood en Zwart…) Meer bepaald over de Zweedse protestanten bestonden er al lang geen illusies meer, sinds August Strindberg in meerdere werken zijn licht over deze oprechte gelovers heeft laten schijnen.

De geloofwaardigheid van Ardin kreeg nóg een knauw door het onderzoek van de Zwitserse UNO-diplomaat Nils Melzer, ‘UN Special Rapporteur on Torture’ noemt hij zich. Melzer publiceerde op 26 juni vorig jaar – ter gelegenheid van de Internationale Dag voor de slachtoffers van foltering – een stuk, ‘Demasking the torture of Julian Assange’.

https://medium.com/@njmelzer/demasking-the-torture-of-julian-assange-b252ffdcb768

Hij had deze tekst ter publicatie aangeboden aan een hele reeks Angelsaksische persorganen waaronder The Guardian, The New York Times, The Washinton Post, schrijft hij aan het einde van zijn opstel. “None responded positively.”

Over het feit dat het hele Zweedse incident geënsceneerd was kan geen twijfel meer bestaan.

***

18 september 2020. Uschi von der Leyen heeft een speech gehouden voor het Europees parlement die ze ‘state of the union’ noemt. Ik wil die toespraak wel eens bekijken. Misschien vind ik ze op de website van het parlement. https://Europarl.europa.eu/news/nl/search/

Daar staat allerlei te lezen. Over bijvoorbeeld een Sacharov-prijs die door het parlement wordt toegekend aan voorvechters van de mensenrechten. De lijst van kandidaten voor het jaar 2020. Nergens een Assange te zien – die nochtans omwille van zijn inzet voor de mensenrechten en in strijd met iedere wettelijkheid gechicaneerd en gefolterd wordt – langzaam dood gefolterd wordt. Hierover bijvoorbeeld ook nog Slavoj Žižek in Der Freitag (https://www.freitag.de/autoren/der-freitag/sie-toeten-ihn-langsam/).

Ik tik het zoekbegrip Assange in voor heel de website van het EU-parlement. Krijg als antwoord: »Geen resultaten voor Assange«.

Voor een parlement dat zich zo graag opdirkt als voorvechter van mensenrechten in Rusland en China, bestaan die rechten niet voor Julian Assange, bestaat hijzelf ook niet als voorvechter, held, morele gestalte… Dat wil ik vasthouden: morele gestalte. ‘De literatuur is daar voorstander van,’ zou Lucas zeggen. En hij zou er waarschijnlijk aan toevoegen: ‘Naarmate de literatuur – die autonoom is, als ze is, en die geen geboden van buitenaf accepteert – naarmate die meer en meer geboden moet overtreden om haar autonome karakter te manifesteren en dingen moet zeggen die door profane rechtbanken bestraft zouden kunnen worden, heeft ze mensen als Assange ook meer nodig om teksten te versleutelen, te coderen en ontraceerbaar te maken. Zulke mensen zijn onmisbaar geworden, al is de literaire kwaliteit van een werk en de verdienste natuurlijk groter als je het verbodene zo kunt zeggen dat…’

Hier zou hij de vinger op de lippen leggen: er moet steeds meer geheim worden gehouden! Allicht zou ook het duivenhok – de postduif als medium voor het transport van literaire teksten naar de consument – nog ter sprake zijn gekomen. Op de vraag of het dan al zover is met de censuur antwoordt hij:

‘Niet als je nu al verboden dingen schrijft.’

***

Ruim een week later, einde september.

Schoorvoetend maar dan toch – het Europees parlement wil naar verluidt dat de Europese raad “eindelijk maatregelen neemt” tegen Polen en Hongarije, die de fundamentele rechtsprincipes waarop de EU gegrondvest beweert te zijn uit hun hengsels lichten. Het gaat niet om bijkomstigheden, het gaat om een systeem zelf, over de sluipende vervanging van een democratie door klerikaalfascisme.

Een jaar geleden schreef ik op deze website: (Steekkaart Recht 2.2.2 De herstellers):

‘Op 4 juli 2018 hield de Poolse minister-president Mateusz Morawiecki een toespraak in het Europese parlement. Hij begon met te zeggen dat de “democratie” gesterkt moet worden. (…) In een adem beschuldigde Morawiecki er dan de EU van “boosaardige dreigementen” in de richting van Polen te uiten naar aanleiding van die restauratieve ingreep, maar zijn land zou niet wijken, integendeel. In plaats daarvan was het zijn droom, aldus Morawiecki, “de EU te transformeren, ze te re-christianiseren” (https://de.rt.com/1k0v).’

Hoe deze Pool de ‘democratie’ wil ‘sterken’ zien we in zijn eigen allerwegen bewonderde land, waar de onafhankelijkheid van justitie opgeheven is, de politiek onwelgevallige juristen op non-actief gesteld en de media gezuiverd. ‘Christus-Koning’ is uitgeroepen tot eigenlijke chef van het land en er worden gigantische, – zowel qua afmetingen als qua lelijkheid –, monumenten voor hem opgericht.

De wahahare democratie!

‘Jullie visie op de fundamentele rechten is maar een visie,’ roept Moravietski. ‘Wij hebben een andere visie die evengoed geldig is.’

‘De EU kijkt passief toe hoe Polen de rechtsstaat afschaft’ bloklettert de Süddeutsche Zeitung van 13 oktober 2020, een bijdrage van Florian Hassel.

https://www.sueddeutsche.de/meinung/polen-rechtsstaat-europaeische-union-von-der-leyen-1.5064412

Hij schrijft:

‘De tweeëntwintigste juni oordeelde de (…) Raad van Europa eens te meer vernietigend over de – bagatelliserend rechtshervorming genoemde – stelselmatige liquidatie van de onafhankelijkheid van Poolse rechters en van andere delen van de justitie.’

De krant herinnert eraan dat Von der Leyen met Poolse stemmen chef van de Europese raad is geworden (na Christus-Koning ongetwijfeld; CC), en ze laat niet na haar liefde voor het land van het reeds gevestigde klerikaalfascisme te laten blijken.

‘Midden september,’ aldus de Süddeutsche, ‘sprak ze in haar rede over de toestand van de unie over ieder denkbaar thema, van corona tot klimaat, maar ze vermeldde noch Hongarije noch Polen. Lippendienst aan de rechtsstaat, dat wel natuurlijk, maar geen effectieve maatregelen.’

***

Een paar dagen na de oprisping uit het parlement komt er een officieel rapport gepresenteerd door commissaris Vera Jourova. Dat komt, nog maar eens, tot de conclusie dat de genoemde landen de wet aan hun laars lappen. Gevolgen zal dat ook deze keer niet hebben. Die landen zouden dan ook, bij wijze van sanctie en pressiemiddel, de financiële steun van de unie maar moeten verliezen, lispelt Jourova, maar daar moet eerst nog over gediscussieerd worden. De Polen en de Hongaren hebben trouwens meteen gedreigd met blokkade, als uit die negatieve beoordeling iets anders dan hol gepraat zou voortvloeien. Tot zover een bericht van de VRT op het internet.

De correspondent van het eerste Duitse net ARD gaat hier verder (Tagesschau, 30 september 2020, 20:00 u; te vinden op YouTube). Het Duitse voorzitterschap (van de EU op dit moment), zegt hij, formuleert, ‘om een blokkade te voorkomen’, een voorstel tot compromis: financiële sancties zouden niet principieel worden opgelegd, maar alleen als kan worden bewezen dat er geld verkwist wordt of anderszins corrupt gebruikt. Dus niet wegens rechtsbreuk, dit wil zeggen niet principieel, niet naar de grond van de zaak, maar incidenteel. Ik ben maffieus, maar daar praten we niet over. Alleen als ik met mijn zakgeld zondige begeerten bevredig, dan wordt er ingegrepen. De Tale Kanaäns, ze plaveien het land met slijm en schraapsel. Het gaat er om, te voorkomen dat er een officiële, door het parlement goedgekeurde veroordeling zou komen van het rechtssysteem dat ze eigenlijk voor heel de unie zouden willen invoeren. Alleszins geen principiële veroordeling dus, waarop latere rechtspraak zich zou kunnen beroepen. De zaak laten rotten tot het krompraten gewerkt heeft en de democratie voldoende uitgehold is om een ‘democratie’, een wahahare, in de plaats te stellen. De Tale Kanaäns, het verzoetsappigen, verchristelijken, de eigenlijke doelstellingen omzwachtelen. Doen alsóf er een sanctie is. De schending van de wettelijkheid als zodanig blijft in werkelijkheid ongestraft.

Het voor de EU – verbaal dan – geldige rechtsprincipe van de Scheiding der Machten, door Montesquieu geformuleerd in 1748, was bedoeld om de willekeur van machthebbers te beknotten, zodat ook machtelozen recht zouden kunnen krijgen. Wetgevende, rechterlijke en uitvoerende macht mochten niet langer in één hand verenigd zijn omdat dat neerkwam op het recht van de sterkste. De Polen willen terug naar een voorheen, een toestand quo ante. De middeleeuwse vrouwenhater en grote brandstapelliefhebber Thomas van Aquino in plaats van de verlichte Montesquieu.

Die onappetijtelijke Poolse paus die er geweest is en wiens ambitie het was de Russische revolutie terug te draaien en vervolgens ook nog de Franse.

In Montesquieu komt het eigenlijke mikpunt van de rechristianiseerders aan de oppervlakte: de Verlichting.

Zoals die ene Pool zich opwerpt als verdediger van de democratie, de wahahare, zo beroemde die paus er zich op dat zij de uitvinders en bevorderaars van de wahahare Verlichting zouden zijn.

Het ARD-bericht brengt een stukje interview met een parlementslid van de Groenen, Daniel Freund. Dat ‘compromis’ ter verdoezeling van de Pools-Hongaarse onwettigheid meent die, zou ‘nóg een instrument zijn zonder effect, dat nooit zal worden toegepast’. Natuurlijk,– schijnpolitiek – heel dat Europees parlement is toch een schijnparlement. Het bezit bovendien geen legitimiteit.[1]

Voldongen feiten bewerkstelligen, stilaan gewoon doen worden, laten rotten, tot de toestand als onomkeerbaar geldt. En de verdoemde verlichte kant, d.w.z. de niet meer feodale kant van het EU-bestel verdringen – zoals ze commissaris Frans Timmermans op een zijspoor hebben geschoven omdat hij aanstalten maakte om de grondregels in bescherming te nemen.

In het Europees parlement, aldus de correspondent van de ARD verder, wordt daarenboven pressie uitgeoefend op de parlementsleden: “Duitsland onderhandelt met het pistool op de borst”: het corona-hulpfonds komt immers in gevaar als we niet gretig bezwijken voor de Pools-Hongaarse chantage, als we gaan staan op het in de grondprincipes immers maar pro forma opgenomen verlichte ideeën. “Om een blokkade te voorkomen” natuurlijk, en om beweerde weldaden te kunnen uitstrooien over de brave burgers, slachtoffers van corona, wij zijn zo bekommerd. En christelijk. En alles.

Het land van de dichters en denkers (zoals Duitsland zich bij gelegenheid nog steeds graag ziet; Goethe, Kant, Bach… zoals ook wij het graag zien) is aan lager wal geraakt en afgezonken tot de Bende van de Zwarte Kous van Angela, met die ambassadrice bij het Vaticaan met een vervalste doktersgraad, Schavan heette ze, en met de wollig besnorde en barensgeweldige bazin van de EU, Ursula, incluis. Het is een cancel-culture van bovenaf – in het werk gesteld door cultuurloze nouja… wezens.

***

Uschi maakte in haar zogenaamde ‘state of the union’ ook nog bekend dat de Europese raad een voorstel wil doen ‘om de lijst van Europese misdaden uit te breiden’. Ach zo, de lijst van de Europese misdaden… Hoe kan die nog ‘worden uitgebreid’, Uschi, de EU is toch al decennia lang medeplichtig aan de meeste misdaden van de Westerse Waardengemeenschap. Maar de Europese lijst moet volgens haar nu worden uitgebreid ‘tot alle vormen van haatmisdrijven en haatzaaierij, of het nu gaat om ras, religie, geslacht of seksualiteit’. Maar dan blijft alleen nog de haat tegen de Russen over, en tegen Poetin ook, en Assange – hoezeer verarmen we op die manier ons haatpotentieel, Uschi! Censursula – zo werd ze genoemd: Uschi ijverde al als minister in Duitsland voor censuur in het internet.

En de nonnetjes in de kleuterschool hebben ons toch duidelijk geleerd dat we ‘het goede (moesten) liefhebben’ en ‘het kwaad (moesten) haten’. Uschi heeft van de lessen van de Eerwaarde Zusters alleen maar dat bevel tot breidelloos voortplanten kunnen onthouden. Het goede lief te hebben, dat is ze te enenmale vergeten.

Hate crime – het begrip komt van bij de grote broeder. Het is maar één van de voorbeelden van onzindelijk taalgebruik uit die hoek.

Taalkundig-filosofisch-juridisch gesproken is het een leeg begrip. Haat is een gevoel, een affect. Geen beredeneerde toestand die een gevolg zou kunnen zijn van een rationele beslissing. Aangezien het subject er niet verantwoordelijk voor is, is het dus onschuldig. Haat-criminaliteit, dat is absurd. Het bestaat niet, is ondoordacht en een van die vooral in het Waarden-Westen de jongste jaren puur ideologische en intellectueel bedenkelijke constructies die alleen dienen om de burgerrechten, de principes van de verlichting verder te beknotten. Haat-criminaliteit – dat is iets als hongercriminaliteit. Honger heb je of heb je niet. Maar dat in verband brengen met criminaliteit is bedrog.

Bovendien: als mensen decennia lang dag in dag uit de misdaden van bepaalde groepen, entiteiten, kunnen zien en ondanks het steeds sterker verzwijgen in de media het ware karakter van die groepen kennen, dan zou het moreel minderwaardig zijn als er geen negatieve gevoelens ontstonden. Als de ‘morele wet in mij’ die Immanuel Kant zo zeer bewonderde, zou zwijgen. ‘De sterrenhemel boven mij en de morele wet in mij’ waren de dingen waarvoor Kant beweerde een ongehoorde bewondering te hebben. Wat Ursula vdL haatcriminaliteit noemt, zou in veel gevallen wel eens die morele instantie in mij kunnen zijn. Die met het bedrog, de holle frasen, de ideologische constructies als de boven gesignaleerde niet meer wil meedoen – en meestal maar weinig middelen tot verweer heeft. Die de haatzaaierij terecht onderscheidt als door de daders veroorzaakt. Maar de eigenlijke daders wil Uschi vanzelfsprekend niet vervolgen. Dat zijn immers haar kompanen.

Ik moet hier het advies van Lucas vragen. Hij heeft de ‘haat-deugd’ uitgevonden – weliswaar gebaseerd op de lessen van de eerwaarde zusters van zijn kinderjaren. Hij denkt dat Ursula von der Leyen tot ketterij vervallen is en ondanks haar baren geen echte katholiek meer. In ieder geval: kunst zonder haat is volgens hem evenmin mogelijk als kunst zonder liefde. Ik hoor het hem nog zeggen: ‘Niet alleen de liefde koesteren, de zoetheid zingen, maar ook de haat zaaien, de haat tegen degene die onze vaderen ‘den viant’ noemden. En tegen de ongerechtigheid van deze wereld.’

En over hoe hij denkt dat de te verwachten nog meer verboden aan de laars van de kunstenaars kunnen – en moeten -worden gelapt.

Daar dient de kunst toch voor: maar zoals gezegd, dat moet hij dan maar eens uitleggen.

 

***

Ik wil hier tenslotte nóg eens verwijzen naar het satirisch programma Die Anstalt, op het tweede Duitse net ZDF.

https://www.youtube.com/watch?v=SF_bP-tAyeU/

Er kan niet genoeg reklame worden gemaakt voor het kwestieuze Wikileaks-filmpje. Te vinden onder “collateral murder”. Bekijk het, deel het, bewonder de westerse waardengemeenschap. Oordeel of u daartoe wil behoren.

Ook niet vergeten, op deze website, over de folteraarster die chef is van de CIA, Gina Cheri Haspel: LiteraLeaks (10) – vooral – en LiteraLeaks (11).

Coralie Coloratuur

C.c.A.e.d.

 

________________________

  1. Prof.Dr. Karl A. Schachtschneider: Verirrungen der EU-Europäisten. Eine kritische Nachlese zum Gerede von ‘Demokratie’ bei den EU-Wahlen. https://zeit-fragen.ch/archiv/2019/nr-18-13-august-2019/verirrungen-der-eu-europaeisten.html

 

Te romantisch?

 

Coralie Coloratuur. Oktober 2020

 

Ook wij staken tegen censuur. Maar als ik nu blijf zwijgen, dan bevorder ik juist die censuur.

En volgens Lucas mocht er op een literaire website niet over condooms gesproken worden. Dat vindt hij te romantisch. We moesten de hele Goethe er maar eens op nalezen, daar komt geen ene condoom in voor. Bij Hermans ook niet of nauwelijks. Bovendien doet de literatuur niet aan politiek.

De mainstreaming van de media is in Duitsland ook bezig, maar er zijn belangrijke uitschieters, zoals het satirisch programma Die Anstalt, op het tweede net ZDF.

Meesterlijk, hun behandeling van het Assange-proces.

Vandaar dat ik niet kan nalaten er naar te verwijzen:

https://www.zdf.de/comedy/die-anstalt/die-anstalt-vom-29-september-2020-100.html

Ik moet dit tekstje nog wat fatsoeneren; maar nu gauw op het net, alvorens onze anti-romanticus er erg in krijgt.

Groet aan iedereen,

Coralie.

(Ik kom hier op terug!)

Er kan intussen niet genoeg reklame worden gemaakt voor het kwestieuze Wikileaks-filmpje ook. Te vinden onder “collateral murder”. Bekijk het, deel het…

Dikè: staken uithouden.

Van: Eurykleia. Begin juli 2020.

 

…als ik zoiets lees! Ik ben niet zo goed thuis in die dingen, en mijn platonische vriend Jos beweert dat homoseksueel gedrag e.d. ook in België zonde blijft, zij het ook niet zo erg als in Polen. Maar in Polen dus werd de transseksueel Elzbieta Podlesna pas tot twee jaar gevangenis veroordeeld. Stapje voor stapje worden de burgerlijke vrijheden daar op die manier onderdrukt. Zo ziet de her-christianisering van Europa eruit waarover de Poolse premier in het Europees parlement mocht komen orakelen cfr. Oma’s Politieke Tribune en Tanden en Klauwen. Ik hoop dat Jos mij niet wil proberen te bekeren en een moeder aan de haard van mij maken. Die vieze Pool, een paus of twee geleden, die ging er niet alleen prat op een einde te hebben gemaakt aan de de Russische revolutie, hij wilde ook de Franse revolutie liquideren en terug naar vóór de verlichting.

Het volgende schrijf ik letterlijk af uit een stuk van Elias Dehnen over die Elzbieta in Der Freitag (editie 28/2020. 9 juli 2020):

‘Elzbieta Podlesna had vorig jaar geprotesteerd tegen homofobe uitspraken van vertegenwoordigers van de katholieke kerk. Ze verspreidde een foto van de beroemde zwarte Madonna met een aureool in de vorm van een regenboog. Daar voegde ze een verklaring aan toe volgens welke de maagd Maria in tegenstelling tot de  katholieke kerk alle mensen liefheeft en accepteert. Daarna kreeg Podlesna veel haat te verduren. Ook officiële, niet-commerciële media verweten haar, religieuze gevoelens te hebben gekwetst. Ze werd aangeklaagd op grond van de blasfemie-paragraaf. Het openbaar ministerie besliste nu, na een jaar, dat ze “wegens openbare belediging van religieuze gevoelens” voor twee jaar de gevangenis in moet.’

Om te laten zien dat het niet verkeerd is “religieuze gevoelens” te kwetsen zal ik, Eurykleia, eens een van die Poolse heilige maagden uit het internet uitzoeken, met een broekje ‘zonder bodem erin’ en daar maak ik dan een katholiek kunstwerk van en zet het op deze website.

 

 

 

Dikè: Anti-Ursula

Eurykleia: de anti – Von der Leya.

 

Wilt u soms opnieuw als heks verbrand worden?

Door Eurykleia (– de betere Von der Leya). 4 februari 2020.

 

De nieuwjaarsmoorden van het Waardenwesten, de sluipmoord op de Iraanse generaal Soleimani. Daarna de dreiging nieuwe oorlogsmisdaden in Iran te zullen begaan: een twitter van de Amerikaanse president van 4 januari 2020 23.52u:

‘…targeted 52 Iranian sites, some at a very high level & important to Iran & the Iranian culture…’

Staatsterrorisme, sluipmoord met drones onder onafgebroken gemummel over waarden en democratie – het is stilaan dagelijkse kost geworden. Over folteren, het organiseren van staatsgrepen en chantage met economische middelen willen we het niet eens hebben.

De dag na Trumps dreiging: Uschi von der Leyen komt namens de Europese Commissie, dat wil zeggen namens de niet verkozen maar wel feitelijke regering van de EU, dat wil zeggen van u en van mij, steun betuigen voor de misdaden van de Amerikanen. De tale Kanaäns. Uschi vindt dat het volstaat om wat te neuzelen over ‘provocaties van Iran’ om verkrachting van het recht goed te praten. Om sluipmoord als politiek salonfähiger te maken. Ze vond immers ook de afbraak van de rechtsstaat in Polen in orde en behoorde tot de partij die een duidelijk optreden tegen de verkrachting van de fundamenten van de EU zelf wisten te blokkeren.

Corrupt is ze ook: een parlementaire onderzoekscommissie houdt zich nog steeds bezig met uitgaven voor expertises waarvoor Uschi als minister de opdracht gaf – onder andere aan een firma waarin een zoon van haar is aangesteld. Het jongste voorval: een ministerieel mobieltje dat door die commissie van onderzoek werd opgevraagd en dat ze had moeten hebben, is spoorloos verdwenen.

Alvorens ze de minister van landsverdediging werd is ze nog minister van gezinszaken geweest.

In 2008 kwam het tot een klein schandaal omdat gezinsminister VdL een ‘Christival’ genaamd festival van evangelicale christenen patroneerde. Er was daar een werkgroep die abortus als moord kwalificeerde. Een andere werkgroep gaf aanleiding tot protesten omdat hij homofielen voorstelde als mensen die een therapie nodig hadden om van hun ‘ziekte’ te genezen. Er waren parlementsleden die de minister toen vragen stelden. Er vonden ook kleine demonstraties plaats. Naar aanleiding van deze gebeurtenissen publiceerde het officiële en internationaal actieve Goethe-Instituut een verslag op zijn website. Het instituut kwam dan onder druk te staan; eerst werd er pressie uitgeoefend op de gewone manier, met een brievencampagne. Dan kwamen de protesten van invloedrijke personen. Tenslotte nam het Goethe-instituut het artikel van zijn website. Dat stuk is overigens hier te vinden: http://www.cpw-online.de/magazine/christlicher-fundamentalismus.html

 

De causa Schavan.

Bondskanselier Angela Merkel omringt zich graag met in vroomheid wedijverende katholieke dames. Ze is bevriend met Friede Springer, de weduwe van de beruchte uitgever Axel Springer en huidige grote baas van het Springerconcern. De producten van die pers zijn schaamteloze manipulatie, intellectuele prostitutie, verdraaiing van feiten, hetze, medeplichtigheid aan misdaden onder voorwaarde dat het die van het Waardenwesten zijn. Politiek extreem rechts, pro-nato, pro USA…

Naast Uschi von der Leyen behoorde tot het kringetje rond Merkel ook minister van onderwijs Annette Schavan, die voor het begin van haar politieke carrière werkneemster geweest was in het Generalvikariat van het bisdom Aken en dus letterlijk behoorde tot de Akense ‘Klüngel’ – kliek, lobby – we komen daar straks op terug. Bovendien had ze de leiding van het Cusanus-werk, een katholieke headhunters-organisatie aan de universiteiten. Schavan werd dus minister in het kabinet Merkel en kon als dusdanig een politiek voortzetten die ze al in een ander kader beoefend had. Ze ging door voor een bijzondere vertrouwelinge van de kanselier, een vriendin zelfs.

Ook het kunnen toekennen van subsidies aan universiteiten en wetenschappelijke instellingen is natuurlijk een middel om aan politiek te doen.

Al in 2003 waren er vragen gerezen naar de stram-katholieke ingesteldheid van deze minister:

http://www.spd.landtag-bw.de/index.php?docid=1883.

Sterk opgemerkt werd haar reactie op het ontslag van de minister van landsverdediging Zu Guttenberg, overtuigd katholiek ook die. Hij was betrapt op fraude met zijn doctoraat. Toen zijn positie onhoudbaar geworden was en hij ontslag moest nemen smaalde Annette Schavan dat ze zich schaamde voor zo’n partijgenoot. Maar naar aanleiding van de affaire Guttenberg was er in het internet een forum ontstaan dat scripties tegen het licht hield. En dat zijn bevindingen netjes in twee kolommen online publiceerde. In de eerste kolom de afgeschreven passages, in de tweede het origineel met bronvermeldingen. En dat forum boog zich ook over de dissertatie van Annette. En ook die, dus uitgerekend de zich schamende minister van onderwijs, bleek een bedriegster te zijn. ‘Person und Gewissen’/Persoon en geweten luidde de titel van haar werk dan ook nog, vakgebied pedagogie, over de vorming van een geweten bij jonge mensen. En die zo geweten-georiënteerde minister herinnert aan de grote monoloog die Tartuffe afsteekt tegen Elmire:

L’amour qui nous attache aux beautés éternelles

N’ étouffe pas en nous l’amour des temporelles.

Molière, Tartuffe, III/3.

 

Geïrriteerde examinator.

Prof. Dr. Bruno Bleckman, decaan van de filosofische faculteit van de universiteit Düsseldorf, had de leiding van een acribisch onderzoek dat wekenlang duurde en dat leidde tot de nietig-verklaring van de doktersgraad van gewetensvormster Schavan. Die bleef bij hoog en bij laag volhouden dat ze van niets wist en ze bracht de zaak zelfs voor de rechter. De rechtbank van Düsseldorf gaf de faculteit gelijk, Schavans doctorstitel: definitief foetsji. Maar nu legde professor Bleckman geïrriteerd door alle herrie die er ontstaan was een zeker onchristelijk gedrag aan de dag. Hij publiceerde niet alleen het rapport van de examencommissie dat de zogenaamde dissertatie van Schavan onderzocht had, hij voegde daar meteen een convoluut aan toe met documenten die de pogingen tot beïnvloeding van de universiteit bewezen: ongevraagde tegen-expertises, publieke verklaringen, brieven van invloedrijke personen en resoluties van de conferentie van universiteitsrectoren, de Max-Planck-Gesellschaft en de Alliantie van Wetenschappelijke Instituten die ertoe moesten dienen de minister goed te praten en de ernst en de competentie van de onderzoekers in Düsseldorf in twijfel te trekken. De universiteit werd er zelfs van beschuldigd politieke belangen te dienen, tegen de christen-democratie te zijn, die toch altijd zo eerlijk en braaf haar best doet.

Het was een groot geluk dat de professoren van de filosofische faculteit geïnteresseerd waren in het behoud van hun eigen reputatie van wetenschappelijke integriteit – ze hielden stand. En publiceerden nu dus zelfs de stukken die absoluut niet bedoeld waren om aan de grote klok te worden gehangen. Decaan Bleckman, schreef Der Spiegel, toont aan ‘dat er pressie werd uitgeoefend op hem en zijn collega’s en hij spreekt van “massieve interventies”, “campagnes” en “verbale ontsporingen”. ‘ (Der Spiegel online, 25 juli 2014, 15.47u; http://www.spiegel.de/unispiegel/jobundberuf/annette-schavan-und-uni-duesseldorf-ohne-doktortitel-als-botschafterin-a-982890.html) ‘Het (rapport) is meer dan de verwerking van een affaire; het werpt een licht op de manier waarop carrière-netwerken functioneren.’ (Der Spiegel, l.c.) Het rapport was een who-is-who van de Duitse wetenschappelijke wereld, want veel functionarissen van naam waren Annette Schavan bijgesprongen en hadden hun reputatie en functie gebruikt om de katholieke bedriegster te steunen. Kortom, het was Huichelarije extra muros. Het rapport van universiteit Düsseldorf is hier te vinden: https://causaschavan.wordpress.com/2014/07/23/schavangate-komplett-das-vollstandige-dossier-der-bericht-der-uni-dusseldorf-zum-download/

 

‘Konsequenzen’

In het academisch milieu werd er daarna gefluisterd dat professor Bleckman en zijn collega’s en medewerkers uit Düsseldorf nu martelaars waren. Er werd namelijk ‘verwacht dat zij en hun universiteit de volgende jaren en decennia (sic) voelbaar benadeeld zullen worden bij de verdeling van subsidies. Daarin zal wel niet veel verandering komen als Schavan haar ministerpost (ten gevolge van de affaire) moet opgeven, want zij maakt deel uit van de netwerken die ook na haar ontslag zullen blijven voortbestaan.’ (Telepolis 08/02/2013; https://www.heise.de/tp/artikel/38/38528/1.html)

En Schavan zelf?

Ook tegen de verpletterende overmacht van bewijzen bleef ze staande houden dat ze onschuldig was en dat het om kleinigheden ging. Bovendien beweerde ze dat de wetenschappelijke methodes toen ze haar werk maakte nog niet zo strikt waren als nu. Maar de affaire oversteeg hemelhoog de persoonlijke lotgevallen van een gewetensonderzoekster. Het was een leerstuk over hoe katholieke netwerken en machtsstructuren ook in de universitaire wereld functioneren. Ze maakte toestanden transparant die anders slechts zelden aan de oppervlakte komen en die ongetwijfeld ook zelden op een zo consequente en resolute weerstand stuiten als die van de universiteit Düsseldorf in dit geval.

Lang voor de CIA zich bezig hield met ervoor te zorgen dat professoren met de juiste ingesteldheid werden benoemd, was Opus Dei daar al.

 

Wierokende publicisten.

Von der Leyen was van huize uit al voorbestemd om een rol te spelen in de wereld van het walmendste katholicisme. Haar vader, Ernst Albrecht, was lange tijd minister-president van Nedersaksen en maakte op zich opmerkzaam door steun te verlenen aan bewegingen waarmee ook katholieke politici in die tijd liever niet in verband werden gebracht. Hij ‘steunde het New Age financieel en ideologisch met volle kracht’. Wil zeggen dat allerlei bonden die leken organiseren, Communio e Liberazione, Legionairs van Christus etc. bij hem konden komen aankloppen. (http://home.snafu.de/bifff/ACP.htm)

Albrechts dochter, Ursula, werd eerst bekend als belichaming van het gezinsmodel dat gebaseerd is op de ideologie van breidelloze voortplanting, met opvattingen over seksualiteit die ontsproten zijn aan de zieke breinen van gevaarlijke maniakken. Ursula Albrecht gaf haar eigen naam op toen ze trouwde, nam die van haar echtgenoot aan. Ook toen al was zulke zichzelf-wegcijfering van vrouwen eerder uitzonderlijk geworden. Ursula legde daarenboven een militant baargedrag aan de dag en stak ook voor de rest haar katholicisme niet onder stoelen of banken.

De meeste mensen zullen niet hebben verwacht dat er een Werkgroep van Christelijke Publicisten bestond, een ‘Arbeitskreis Christlicher Publizisten (ACP). Met een eigen tijdschrift dat een special bracht over Ursula en haar zeven kinderen met foto’s en de hele boel. Ook Annette Schavan liet zich trouwens door dat blaadje interviewen. Blaadje waarvan de obscuriteit voor het mediaconcern Axel Springer geen hinderpaal was om een ontvangst voor de leiding van dit ACP te organiseren. De gebeurtenis stond onder het motto ‘Het Hemelse Jeruzalem’ http://home.snafu.de/bifff/ACP.htm.

En ja, wie staat daar te pronken bij die wierokende publicisten? Otto von Habsburg – steeds op post als het erom gaat het Heilige Roomse Rijk te restaureren. Of tenminste – zo luidde zijn slogan: Niet langer het Rijk (das Reich) – maar Europa. Otto was überhaupt een meester in het opsieren van reactionaire standpunten tot ze er minder aftands uitzagen.

We hebben vroeger al gewezen op Manfred Weber, de lijsttrekker van de Europese Volkspartij bij de voorbije Europese verkiezingen en zijn betrokkenheid bij von Habsburgs ‘Paneuropa Union’, maar de aartshertog was niet te beroerd om zich dus ook met kleinere clubs in te laten, met dat krieuwelend kluwen van organisaties en publicaties dat deze biotoop zo siert. Waarbij, zoals het heet in de Dreigroschenoper:

Und man sieht nur die im Lichte,

die im Dunkeln, sieht man nicht.

 

Filips de Derde en de Lichtende Stad.

De koning der Tartufistanen hield kort geleden een toespraak in Bastenaken, naar aanleiding van de herdenking van de slag van de Ardennen.

Toen Filips koning werd was er even een discussie over de vraag of hij officiële stukken moest tekenen met ‘Philippe’ op zijn Frans, dan wel of het ook ‘Philip’ in het Schoonvlaams mocht wezen. (Geen enkele hoernalist scheen te weten dat het in het Nederlands Filips is. Zeggen we soms Philip de Goede of Philip de Tweede?) Niemand voelde bij de geboorte van de kroonprins kennelijk ook aan dat alleen al die naam een vuistslag is in het gezicht van alle Nederlanders.

Filips II van Spanje: een koningshuis geeft een kroonprins de naam van de ergste beul uit de geschiedenis van het volk, een ijskoude fanaticus, bezeten van godsdienstwaan, slachter der Vlamingen, moordenaar van dichters, kunstenaars en geleerden, boekverbrander, kwezelaar, gelovige. Het minste wat je kunt zeggen is dat dat een totaal gebrek aan inlevingsvermogen verraadt vanwege het koningshuis. Het is alsof de leider van een troostcentrum voor slachtoffers van het nazisme zijn pasgeboren zoon Adolf zou noemen. Niet alleen gebrek aan empathie, ook programma: het past in de godslasterlijke femelarij waar die Scheve Kapel van vroeger in rondploeterde, die met zijn Fabiola – welke laatste overigens gelieerd was met het Spaanse fascisme en de fascistische dictator Franco persoonlijk, ja, die een marionet van Franco zou zijn geweest. (Anne Morelli: Fabiola en Franco. De marionet en de dictator. Berchem 2015. Wie kan zou dit boek beter in de oiriginele Franse versie lezen. De vertaling is inacceptabel.)

Filips III zong dus bij de herdenking van het Ardennenoffensief een bombastisch loflied op de Amerikanen en noemde de Verenigde Staten de Lichtende Stad op de Berg. Die Lichtende Stad op de Berg is een andere naam voor het

Hemelse Jeruzalem, het universum van het Lam Gods met de verdwenen Rechtvaardige Rechters als gezagsdragers. Het is de ideale maatschappij, geïnterpreteerd door Otto von Habsburg en Axel Cäsar Springer – kortom het klerikaalfascisme. En is dat geen landverraad, een staatshoofd dat in het stof kruipt voor de hegemoon?

Maar we zullen hem leren stad-op-de-bergen, deze Filips III! Maar eerst rechtsherstel, afschaffing van het zogenaamde België en dan kan hij licht geven en voor gids spelen en zich met vaderlandslievende toeristen als antiquiteit laten fotograferen in Delft, waar vader des vaderlands Willem de Zwijger door Filips’ geestesgenoten vermoord werd. En Filips’ Mathilde mag bij de toiletten gaan zitten met een teljoorken op een tafelke en de weg wijzen naar de afdelingen voor dames of voor heren, en beleefd mercidankoewel zeggen.

 

Nog over functionerende netwerken.

Op gevaar af van nog meer van de hak op de tak te springen. Dit is alleen wat ons de jongste dagen heeft bereikt. We hebben hier een speciaal bakje staan voor dergelijke berichten en daarin belanden meer aantekeningen dan gezond is voor de veiligheid van de staat of een complex als de EU. Ik wil hier ook geen sluitende en afgeronde analyse brengen. Ik wil er alleen op attent maken dat er zich dingen afspelen waarover in de verkochte media nauwelijks bericht wordt.

Ook dit nog.

Wie een beetje aanleg voor talen heeft kunnen we de Italiaanse website aanbevelen van de filosoof Paolo Flores d’ Arcais: te vinden onder MicroMega Online.

Net voor nieuwjaar, op 11 december 2019, werd er een nieuwe presidente verkozen voor het Italiaanse Constitutionele Hof, Marta genaamd, Marta Cartabia. Er wordt niet alleen in Polen agitatie gevoerd tegen een verlichte rechtsopvatting, tegen de scheiding der machten – daar gaat het om de grote rechtsprincipes, in Spanje, Polen, Hongarije. In het klein waar het niet anders kan, waar ze zo ver nog niet zijn.

Marta dus, die veroordeelt het ‘ideologisch gebruik van individuele rechten’ en maakt haar beklag: ‘Onder invloed van internationale instellingen kan er een overdreven beklemtoning van de individuele rechten worden vastgesteld’. Een drug, noemde ze die rechten zelfs. Het enige alternatief is vanzelfsprekend: beknotting. Het is daarop dat een deel van de publieke opinie wordt voorbereid. MicroMega vreest voor de gelaïciseerde maatschappij: ‘La laicità crocifissa da Marta Cartabia: presidente della Consulta, donna, e ciellina.’

http://temi.repubblica.it/micromega-online/la-laicita-crocifissa-da-marta-cartabia-presidente-della-consulta-donna-e-ciellina/

Een ander Micromega-artikel over dezelfde Marta . Zij is de

eerste vrouw in die functie, wat volgens de website niet per se een goede zaak hoeft te zijn zoals dat door de zompige potten en modderige soutanes werd voorgesteld. ‘Cartabia prima donna presidente della Consulta: è vera vittoria?’ http://temi.repubblica.it/micromega-online/cartabia-prima-donna-presidente-della-consulta-e-vera-vittoria/

Ander kapittel.

https://www.freitag.de/autoren/wolfgang-michal/der-katholischste-von-allen

Een mogelijke kandidaat voor de opvolging van Angela Merkel als toekomstige bondskanselier is de minister-president van Noordrijnland-Westfalen, Armin Laschet. (Zoetesmeer heeft een ongetrouwde tante die erg over hem te spreken is. Hij schijnt modern te zijn, in veel aangelegenheden gematigd en tolerant, op het eerste gezicht niet zompig

Het gevaarlijke van die figuren: salonfähig. Voor mij is het trouwens niet uitgesloten dat tante Lutgardis zelf iets met de Heilige Ondergrondse te maken heeft. Zij is tenminste de enige die het platonische van de relatie van Jos Zoetesmeer en mijzelf voor honderd procent ondersteunt. Ze ging bijna door het plafond toen Jos enige tijd geleden in haar bijzijn verstrooid zijn hand op mijn knie wilde leggen. Maar ter zake.)

Laschet komt uit Aken, uit de Aachener Klüngel. Die is samen met de Keulse of Rijnlandse Klüngel (kliek, lobby) in heel Duitsland spreekwoordelijk voor de integriteit van het christelijke beschaving in gebieden waar de ‘echte Fründe’ het voor het zeggen hebben. Het is die typische (hoofdzakelijk mannen-) wereld van voorzitterschap van spaarkassen tot dat – ongelooflijk belangrijk in deze regionen – van carnavalsverenigingen.

 

Speelfilm over Keulse “Klüngel”.

 

Laschets schoonvader was een zekere Malangré, zaakvoerder van een katholieke uitgeverij, directeur van de Akense glasbedrijven, voorzitter van de TÜV (de plaatselijke stations voor autocontrole), lid van de raad van beheer van de stedelijke spaarkas, president van de industrie- en handelskamer, ridder van het Heilig Graf. Malangré’s broer, een oom dus van mevrouw Laschet, is lid van Opus Dei en commandeur van de pauselijke ridderorde van de heilige Gregorius de Grote.

Ik geloof niet dat het in Duitsland mogelijk is een rol te spelen in de zg. Christen-democratische politiek voor iemand die helemaal buiten deze ‘Klüngel’ staat.

In Zwitserland.

De redactie van HP wordt dankzij onze Coralie van alle redacties het best op de hoogte gehouden van de toestand in Zwitserland. (Dank je, Coralie.)

https://www.infosperber.ch/Artikel/FreiheitRecht/Mitgliedschaft-im-Opus-Dei-offenlegen-2-Teil

De afgevaardigde Ludwig A. Minelli nam een initiatief om te verkrijgen dat iemand met een openbaar ambt zijn eventueel lidmaatschap bij Opus Dei voortaan bekend zou moeten maken.

Aanleiding was de benoeming van twee professoren in de rechten aan de universiteit van Zürich, twee dames op oorlogsvoet met het homo-huwelijk, abortus, euthanasie. En fanatieke propagandisten van het Vaticaanse standpunt.

‘In toenemende mate moet worden vastgesteld,’ schrijft Minnelli, ‘dat personen uit de entourage van de rechts-katholieke in het geheim opererende speerpunt-orde Opus Dei organisaties oprichten of erin actief zijn, waarvan de onschuldig klinkende namen niet doen vermoeden, dat er directe interesses van het Vaticaan achter zitten.’

De afgevaardigde formuleert niet briljant, maar wij vertalen zo letterlijk mogelijk. Hij maakt bezwaar tegen een benoeming bij de Zwitserse Nationale Ethiek-Commissie: ‘de rechts-katholieke voormalige afgevaardigde Couchepin is erin geslaagd ook daar een Duitser als president aan de macht te brengen van wie kan worden aangenomen dat hij lid is of sympathisant van Opus Dei. De genoemde theoloog heeft het niettegenstaande zijn absoluut eenzijdige rechts-katholieke houding klaargespeeld 15 miljoen franken belastinggeld in het kader van het Zwitserse Nationale Fonds te beheren en te verdelen.’ Minelli’s conclusie: ‘Zwitsers moeten en mogen weten of dergelijke belangrijke organisaties ondergraven zijn door een strijdgroep van het inzake mensenrechten notoir tweehonderd jaar nahinkende Vaticaan.’

Onder Spaanse bedreiging.

Spanje, nóg een proefproject van het postmodern fascisme.

In oktober vorig jaar dreigde de Spaanse vicepremier Carmen Calvo het koninkrijk België met consequenties als de Catalaanse regeringchef Carles Puigdemont niet zou worden uitgeleverd. Spanje zou de ‘passende beslissingen’ nemen als België niet ’de volledige Spaanse democratie’ erkennen zou. In de buitenlandse media werd erop gewezen dat dit een miskenning van het fundamentele rechtsprincipe van de scheiding der machten impliceerde. Zelfs de Europese commissie meende er aan te moeten herinneren dat het om een zuiver juridische procedure ging en de politiek dus niet de hand in het spel had. https://www.heise.de/tp/features/Von-Terror-Apps-und-der-Missachtung-der-Gewaltenteilung-4573044.html

De Europese commissie die toen nog niet onder de leiding stond van de veelbarende Uschi – die meteen al bij haar inauguratie liet weten dat ze van de Poolse rechtsverkrachting geen punt zou maken.

Om nog even terug te komen op Annette Schavan, die is intussen ambassadeur van Duitsland bij het Vaticaan. De blog die haar ontmaskerd heeft https://causaschavan.wordpress.com/?s=Annette+Schavan volgt, genoeglijk om lezen, nog steeds haar avonturen. Intussen is er een lawine van eredoctoraten over haar losgebroken. Laatst werd ze dottoressa van de Universita degli Studi di Roma. Als ambassadeur van een van de machtigste landen wordt ze daar in Rome natuurlijk in de watten gelegd door christendemocraten die stijf doen alsof ze van niets weten – met een zekere vrome meewarigheid over het pech dat deze dienares Gods en specialiste voor het christelijk geweten ongelukkig genoeg getroffen heeft.

Overigens werd ook de dissertatie van Uschi von der Leyen doorgelicht door de activisten van het internet. Haar universiteit concludeerde dat er wel weliswaar op 27 pagina’s van de 62 ‘verdachte plaatsen’ te vinden waren, maar dat het ging om een ’minder ernstig geval’. (Focus, VdL-portret 6 december 2019). Gewoon een geval waarbij de katholieke lobby sterker was dan in het Düsseldorf van Schavan?

Von der Leyen wordt genoemd als opvolgster van president Steinmeyer. Ik voorspel nu al dat ze in ieder geval alle schandalen waarin ze verstrikt zit zal overleven. Zoals bijvoorbeeld ook Christine Lagarde. Zoals ze de voormalige dr. Zu Guttenberg opnieuw proberen te lanceren. De Atlantische elites doen niet graag afstand van door hen opgebouwde politieke carrières van kneedbare figuren, wassen poppen die de schijn van democratie voor ze moeten ophouden – Macron is ook zo iemand. Minder bekend is dat Angela Merkel na de val van de muur en dientengevolge de beëindiging van haar carrière als verantwoordelijke voor propaganda en ideologische correctheid van de communistische jeugdorganisatie enkele maanden in de Verenigde Staten is geweest.

Lucas vertelt van een vriendin, een dichteres uit de DDR. De dag na de val van de muur kreeg die bezoek van afgezanten van het bisdom Berlijn die zich zorgen maakten over haar conditie – ze had actief deelgenomen aan de vreedzame revolutie, had ook moeilijkheden gehad met de Stasi. Ze mocht dan een maand gaan uitblazen in de villa van de voormalige bondskanselier Adenauer aan het Lago Maggiore, huidig buitengoed van de Adenauer-stichting, de culturele organisatie van de christendemocratische CDU. Samen met haar kleine dochter mocht ze daar naartoe, alles piekfijn verzorgd. Zonder verplichtingen ook – zo functioneren netwerken.

De wolf in schaapskleren, de wolf uit het sprookje met de zeven geitjes, die krijt heeft gevreten om zijn stem meer oma-achtig te laten klinken

Slotverklaring.

De paus reageerde onlangs tegen mensen die al te zeer onder de indruk waren van de pedofilieschandalen van de heilige kerk en die daarover niet willen zwijgen. Hij noemde die ‘vrienden en cousins van de duivel’. Hij is een seksist! Ik ben geen cousin, ik ben een nicht, dat heb ik tegen Zoetesmeer ook gezegd, de eerste vrouw die als nicht van Monsieur bekend wordt. Dat is zeker niet slechter dan zijn tante Lutgardis, die van Jos dus. In de geschiedenis komt het af en toe boven water, zoals bij broer Cornelis Adriaensen van Brugge of de talloze weerloze dorpsbewoners als harem misbruikende pastoors bij Boccaccio, of in de vroege Franse literatuur al. En nu maar doen alsof dat allemaal plotseling aan het licht komt. Het enige verschil is dat vroeger de boeken waarin dat stond en niet zelden ook de schrijvers – in de Nederlanden zelfs de lezers ervan – vaak verbrand werden. Het beeld van de ijsberg zou alleen maar bruikbaar zijn als er ijsbergen bestonden die niet voor negentig procent onder water zaten, maar voor negenennegentig procent. En als ik een nicht van Monsieur ben, wat is hijzelf dan – een oom van de pedofielen? Of hun vader?

Hier sta ik, ik kan niet anders.

Veel liefs van…

 

Eurykleia

LiteraLeaks 16.1. Paritair Comité

13 december 2019. Het Paradigma. Bijgewerkt in januari 2020.

 

De staking bij HP. Tijdens de bijeenkomsten van het paritair comité werden de hele turbulente zomer van 2019 ten dele uitermate choquerende conversaties gevoerd. Voorproef.

Uw whistleblower.

 

Coralie: We zetten onze staking onbeperkt voort. Aangezien de censuur op onze website in dit sociaal conflict al van bij het begin een rol speelde. Lucas zal dan wel verplicht zijn om over de vijanden van de literatuur te schrijven.

Eurykleia: Stakingsmoe ben ik ook wel, maar daarom toch geen stakingsbreker. Daarin geef ik je gelijk. Bij de eerste bijeenkomst van het paritair comité was Lucas geneigd om toe te geven. Ik mocht een kerstverhaal schrijven en tot op zekere hoogte zelfs politieke tribunes. Er was een virtueel akkoord en dan… Ach, Coralie, als ik mijn kerstverhaal maar op tijd af krijg!

Coralie: Maak je maar geen zorgen, oma. Eventueel verwijs je de lezers nog eens naar je vorige kerstverhaal.

Eurykleia: Maar dat gaat toch niet, Coralie. En er was bovendien een virtueel akkoord.

Coralie: Hoe komt Lucas er ook bij om de regering te vragen een bemiddelaar te sturen?

Eurykleia: Zonder die bemiddelaar zou onze staking al lang voorbij zijn geweest.

Coralie: Er moet een einde komen aan de censuur en autocensuur. Lucas heeft me een paar jaar geleden gevraagd een map in het Archief Rechtvaardige Rechters op te nemen onder het trefwoord ‘Geert Buelens’. Ik heb hier een artikel uit De Standaard. Een voormalige verloofde stuurt me daaruit artikels waarvan hij denkt dat ze me kunnen interesseren. Buelens dus, die heeft zich blijkens dat stuk geweldig ingespannen om Marc Reynebeau de status te geven van iemand die kon meepraten over kunst. Reynebeau maakte een vanzelfsprekend onleesbaar boek over Paul Van Ostaijen waarin hij demonstreert dat hij van toeten noch blazen weet. Waarin hij de niet-receptie van PvO nog eens in de verf zet. Buelens, de officiële PvO-specialist, doet alsof hij dolblij is met dat boek.

Eurykleia: Misschien wás hij dat ook.

Coralie: Dat beweert Lucas ook. Volgens mij is Buelens corrupt – maar volgens Lucas is hij in de eerste plaats geen groot licht en is zijn bewondering voor Gloriosus oprecht en diep doorvoeld. Zijn eigen dikke boek over Van Ostaijen heeft ook geen academisch niveau en is op zijn beurt een demonstratie van die niet-receptie. Maar nu dus zijn dossier in ons Archief RR stilaan volledig is, nu wil Lucas er niet aan beginnen. »Je kunt toch niet verwachten dat ik de Guitenstreken van Kwik en Flupke in de literatuur introduceer,« klinkt het nu. Maar waarom heb ik dan dat dossier moeten aanleggen, oma? De corruptie, de hoernalituur, het zo moeilijk te vatten netwerk van wederzijdse afhankelijkheid en dienstverlening… En als de geest verrot is… De vis begint te stinken aan de kop, zegt het spreekwoord. En dat de corruptie in de literaire wereld even groot is als in de justitie… Dáár, in die wereld, heeft de affaire Dutroux tenminste een en ander aan het licht gebracht. Maar dat Buelens en zijn soort de Dutroux en Nihoul van de literatuur zijn…

(Op dit ogenblik verschijnt Lucas op het terras waar Eurykleia en Coralie in de zon liggen. Nadat hij aan het verzoek van de dames om te worden ingecrèmed voldaan heeft laat hij verluiden:) O neen, Ludo Buelens, daar begin ik niet aan.

Coralie: Waarom noem je hem Ludo, Lucas?

Lucas: Heet hij niet zo?

Coralie: Hij heet Geert.

Lucas: Ach… Zijn gedichten zien eruit alsof hij Ludo heet. Ik heb er een gelezen in een boek van Ilja Leonard Pfeijffer[1]. Die bespreekt een ‘gedicht’ van Buelens en citeert het ook grotendeels. Daar heb ik dat ‘gedicht’ gelezen dus. Ik heb er me verder niet mee beziggehouden want toen ik dat ene gelezen had, dat Pfeijffer citeert, toen had ik vreselijke hoofdpijn en de hele nacht heb ik gedroomd van een roze tuinkabouter. Wie zoiets in alle ernst als gedicht publiceert, die geeft zichzelf een diploma van niet te weten wat poëzie is.

***

Eurykleia: We zouden een nieuw atelierfeest kunnen geven. Ik zou erover kunnen denken een kunstwerk te concipiëren en ook uit te voeren dat zou bestaan uit een langzaam draaiende lampenkap waarop een gedicht van Geert Buelens zou zijn afgedrukt. Wie het nodige geduld opbrengt, zou het hele gedicht zich als het ware voor zijn ogen zien afrollen. Als hij tenminste het licht eerst wil aanknippen. Hilarische effecten zouden minder frequent zijn als in de hiervan zo verzadigde Vlaamse dichtwerken van Gloriosus Reynebeau, maar toch – de als het ware met Vl. poëzie bekladde lampenkap zou kunnen symboliseren hoe dat geknoei het licht belemmert om volop en onvertroebeld te schijnen.

  1. Ongetwijfeld wordt het volgende boek van Pfeijffer bedoeld: Het geheim van het vermoorde geneuzel. Een poëtica. Amsterdam 2003.