Dikè Posts

Poolse Toestanden

 

November 2021. Lucas Mariën

 

Dikè & Themis, de godinnen van het recht – het Paradigma heeft verplichtingen aan ze. Op dit ogenblik in verband met Polen.

Politiek katholicisme is eigenlijk de specialiteit van Eurykleia, maar die is in staking en het kan niet langer worden uitgesteld om een paar kanttekeningen te plaatsen bij gebeurtenissen van de jongste tijd.

Na het optreden van de Poolse premier Morawiecki twee weken geleden in het Europees parlement kwamen er uitingen van sympathie voor het Poolse standpunt, niet alleen van uiterst rechts. De angst voor een Europese superstaat, voor afhankelijkheid van een EU-mastodont, gepaard met de typisch linkse argeloosheid en onwetendheid over de precieze draagwijdte van Morawiecki’s woorden, hadden voor gevolg dat hij van alle kanten bijval kreeg. Er werd begrip opgebracht voor een streven naar onafhankelijkheid, naar zelfstandigheid van het arme Polen. Er werd zelfs respect gevraagd voor zijn geschiedenis en tradities – tegen de EU-gelijkmakerij. Ook mensen die over het algemeen geen fascistische sympathieën hebben waren niet anti-Pools. Over de sympathieën van de hierna genoemde personen spreek ik me niet uit.

 

Drie gevallen

Eerste:

Na het optreden van de Poolse premier dient Europees parlementslid Gerolf Annemans zich aan om als zijn mening te kennen te geven dat we de Poolse positie niet juridisch zouden moeten beschouwen, maar wel politiek. Kortom, het Poolse liedje, vertolkt door een representant van het Vlaams Belang.

Tweede:

Angela Merkel bracht kort geleden een bezoek aan het Poolse buurland, haar afscheidsbezoek als Duitse kanselier. Hoewel de Poolse president haar blameerde, geen tijd voor haar had en haar niet wilde ontvangen uit korzeligheid over bepaalde Duitse standpunten, predikte ze in haar slotverklaring ‘verzoening’. Ook zij propageerde het Poolse standpunt: niet ‘justitie-denken’ was er aan de orde in verband met de herhaaldelijk door rechtbanken veroordeelde Poolse afschaffing van de rechtsstaat, ook andere, met name politieke gezichtshoeken moesten worden gehonoreerd.

Derde:

Dat Polen al wel eens benoemingen geblokkeerd heeft van mensen die die afschaffing veroordeelden – daar kan bijvoorbeeld Guy Verhofstadt over meepraten. Ook Ursula von der Leyen had de Poolse stem nodig om voorzitter van de Europese commissie te kunnen worden. Of beter: om te verkrijgen dat Polen haar benoeming niet zou verhinderen, want dat had het gekund. Zo heeft het nog niet lang geleden een voorstel van Angela Merkel geblokkeerd dat de EU nog eens met Rusland zou gaan praten. De ziekelijke Rusland-haat van de Poolse natie wekte al de verwondering van Heinrich Heine omstreeks 1840, werd nog vroeger al gelaakt door Poesjkin en werd definitief belachelijk gemaakt door Dostojewski.

Maar Ursel dus, Von der Leyen, nam de pelgrimsstaf ter hand en ging in Warschau zoete broodjes bakken. Ze verkondigde daar dat ze de Europese opvatting over de rechtsstaat niet al te strak wilde toepassen als ze dat voorzitterschap kreeg, en dat ‘ook het Poolse standpunt gehoord moest worden’. Dat neerkwam op politiek in plaats van recht.

Het Paradigma had al gewezen op het Poolse gevaar naar aanleiding van Morawiecki’s optreden in hetzelfde Europees parlement drie jaar geleden, op 4 juli 2018.

Coralie Coloratuur schreef toen:

‘Morawiecki (…) begon met te zeggen dat de ‘democratie’ gesterkt moet worden. Dat horen de mensen graag, en de spreker geeft zichzelf impliciet een diploma van mensenvriend.

In één adem beschuldigde hij er dan de EU van ‘boosaardige dreigementen’ in de richting van Polen te uiten, naar aanleiding van die restauratieve ingreep, maar zijn land zou niet wijken, integendeel. In plaats daarvan was het zijn droom, aldus Morawiecki, ‘de EU te transformeren, ze te re-christianiseren.’

De ‘democratie sterken’ en tegelijk in zijn eigen land de rechtsstaat afschaffen– hoe valt dat te rijmen?

Tübingen, 11 november 2021. Foto LM.

Is dat alleen maar de tale Kanaäns, dat katholieke gefemel?

Equivoque taalgebruik, dat wil zeggen: dezelfde woorden gebruiken, maar in een andere betekenis. ‘We zijn niet tegen de democratie, we zijn voor de wa-ha-hare democratie.’ Er is die beruchte encycliek tegen de beroemdste bloei van de filosofie sinds de oude Grieken: Aeterni Patris van Leo XIII in 1879, over de wa-ha-hare filosofie die de Duitse moest vervangen. En wat de paus op dat moment nog niet wist: Nietzsche moest quasi nog komen!

Naast wa-ha-haar heeft ook ‘welbegrepen’ een speciale betekenis. Ze zijn niet tegen de vrijheid, ze zijn vóór een ‘welbegrepen’ vrijheid. In de niet minder opmerkelijke encycliek tegen het modernisme (Pascendi, 1907) wordt het zelfs – in de Franse versie die ik gebruikt heb – ‘sainement compris’ (§ 22), ‘gezond-begrepen’. Wie het woord in zijn eigenlijke, niet gekatholiseerde betekenis blijft gebruiken is niet gezond, is pestilent. De paus eigent zich de definitiemacht toe met een mengeling van arrogantie en naïviteit – hij heeft kennelijk nog niet begrepen dat de tijd van de absolute macht van zijn instituut voorbij is. Maar opgeven doen ze het niet.

Ik wil toch even herinneren aan een oude aan de literatuur toegeschreven functie, namelijk die van taalzuivering. Het ecologische classicisme interesseert zich bijzonder voor het deconstrueren van taalvervalsing, het afbikken van sediment dat zich heeft vastgezet op woorden en begrippen.

Merkel, Annemans en Von der Leyen… herhalen wat ze hebben horen voorzeggen en wat de Voorzeggers van de EVP hebben doen gonzen.

Het recht uithollen tot je toestanden krijgt als in Dutrouxland – maar waarbij een zekere schijn wordt opgehouden. En waar de waarheid alleen aan het licht komt in crises als die met Dutroux, als die met de Rechtvaardige Rechters. Na de jongste veroordeling van Polen door het Europese gerechtshof sprak Von der Leyen overigens plotseling weer stoere taal: inzake rechtsstaat zouden er nu ineens geen toegevingen worden gedaan. Nu eens zus, dan weer zo, dat mens zegt gewoon wat van haar wordt verwacht. Voorlopig moet de schijn nog worden opgehouden. Binnen de EU bestaat de scheiding van de machten nog en het Europees Hof moet schijnbaar nog worden gerespecteerd. Daarvoor die bekentenissen – tegelijk wordt het recht verwaterd en

worden de sancties die volgens de regels nodig waren niet toegepast. Het geld blijft Polenwaarts stromen. Dat geld zou moeten worden ingehouden, maar iedereen weet dat dat niet zal gebeuren. Daar zorgt de Europese Volksartij (EVP) wel voor. De tijd is nog niet rijp om daar openlijk voor uit te komen, maar Carl Schmitt, die vinden ze eigenlijk wel fijn.

Bij een volgende gelegenheid zal Von der Leyen weer verkondigen: niet zo juristisch, mensen, we moeten de zaken politiek zien.

We houden hier die denkfiguur, dat leerstuk van een voor een zwierige politiek zo hinderlijke advocaterij nog even vast.

 

Politiek in plaats van recht

Recht als muggenzifterij van advocaten, vakidioten, juristerij. Tegenover een gezonde politiek van creatieve persoonlijkheden…

De inspirator van het Poolse refrein, Carl Schmitt, sprak smalend van ‘Justizjuristen’, justitie-juristen, krentenkakkers. Daartegenover stelde hij politiek dus als scheppende, niet door starre regels van pietlutten gehinderde kracht die werkt in het belang van het hogere, de natie, god. Dat is de rechtstheoretische hoofdgedachte van Carl Schmitt, de advocaat van het politiek katholicisme.

Schmitt was tussen de twee wereldoorlogen op het terrein van de rechtswetenschap de belangrijkste leverancier van trefwoorden voor de katholieke anti-verlichting en de nieuw-middeleeuwse heilsstaat. Hij had een afkeer van wat hij noemde een ‘justizförmige Politik’, verzette zich tegen een ‘allgemeine Justizförmigkeit des staatlichen Lebens’, dit wil zeggen een staat die gebonden zou zijn aan rechtsnormen, die een juridische structuur als vorm accepteert en respecteert. In plaats daarvan wilde Schmitt een staat waarin het kleinbehuisde recht niet steevast in de weg zou zitten voor groot-denkende politici. Zoals bijvoorbeeld Adolf Hitler er een was.

Schmitts commentaar bij de zogenaamde ‘Nacht van de Lange Messen’ in de zomer van 1934, twee maanden na de diefstal van de Rechtvaardige Rechters, toen Hitler de top van de SA liet uitmoorden, was voor de kenners niet echt verrassend, maar viel indertijd wel op. Schmitt gaf Hitler namelijk gelijk. Voor de dictator kwam het er op dat ogenblik op aan de SA als machtsfactor uit te schakelen om zijn eigen alleenheerschappij veilig te stellen. Een grote zuivering, een moordpartij van jewelste, waarbij niet alleen de top van de SA over de kling werd gejaagd, maar ook intellectuelen en rivalen in heel Duitsland.

Carl Schmitt verdedigde de Führer tegen kritiek uit het buitenland dat – grosso modo – Hitler tot op dat ogenblik nog een zeker krediet had gegeven en dat nu hardhandig geconfronteerd werd met brutale massamoord van staatswege. Maar volgens Schmitt mocht de staat, belichaamd door de Führer, niet in zijn elan worden belemmerd. Een kernpunt in zijn denken is ook dat het individu niet van tel is. Dat opkomen voor individuele vrijheden was de allereerste dwaling van het liberalisme – eerst van de Reformatie – geweest. Maar het individu moest onderworpen zijn aan het collectief. Als je de hele tijd rekening moet houden met dat individu, bemoeilijkt dat het creatief door-regeren.

Schmitt kreeg de bijnaam Kroonjurist van Hitler. Nochtans was hij geen nazi. Hij besefte alleen dat de nazi’s enigszins zwak stonden op het gebied van de rechtstheorie en zag kans om ‘een rol te spelen’ en zijn ‘diensten aan te bieden’. De nazi’s maakten daar gebruik van voor zoverre en zo lang dat paste in hun kraam.

 

De Scheiding van de Machten.

De gedachte dat het politieke leven een vorm moest hebben binnen rechtsregels was een verworvenheid van de verlichting. Montesquieu was de theoreticus van de scheiding der machten, de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Die scheiding moest het onmogelijk maken dat een of andere vorst of potentaat tegelijk rechter en partij zou zijn in een geding. Dat er wetten ad hoc zouden kunnen worden gemaakt, d.w.z. dat de autoriteiten wetten zouden kunnen maken die ze juist nodig hebben om bepaalde politieke dingen door te zetten. De scheiding der machten moest een einde maken aan de absolute macht van de feodale heren en er voor zorgen dat de onderdaan – van ’burger’ is er in Montesqieus tijd nog geen sprake – minder een speelbal van willekeur zou zijn. Ze is een voorwaarde voor een voor de individuele burger ietwat draaglijke staatsvorm.

Het eerste wat in Polen afgeschaft werd toen de recente ombouw van de staat in klerikaalfascistische zin begon was de onafhankelijkheid van de justitie. Rechters die niet bereid waren het recht in de zin van het regime krom te buigen werden vervangen door hielenlikkers. Een politieke justitie houdt altijd

carrièremogelijkheden in voor minder belichte exemplaren en opportunisten.

Een van de hoofdpunten in Carl Schmitts staatsleer was dat het gehate ‘dogma’ van de scheiding der machten moest worden afgeschaft. Dat troonde’ in zijn ogen ‘als een afgod boven de instellingen’. Die afgod ‘van zijn sokkel te stoten’ was een eerste vereiste om tot een gezonde staatsvorm te komen.

Na de oorlog was kroonjurist Schmitt aangebrand, als propagandist van het Derde Rijk – letterlijk: hij peinsde ook na over een Derde Rijk waarvoor dat van Hitler maar een kinderlijke vóór-vorm zou wezen, laten we zeggen een wa-ha-haar Derde Rijk! Sinds de jaren tachtig, negentig wordt hij weer van onder het stof gehaald. Het werd ook mogelijk hem als examenthema voor te stellen – ik heb dat gedaan. De professor vroeg zich af of ik extreemrechtse sympathieën had, maar ik heb hem aan het verstand kunnen brengen dat ik alleen literaire standpunten inneem, overeenkomstig de heilige grammatica van de literatuur en het onwankelbaar Paradigma. En dat ik wars ben van politiek.

Maar Schmitt is intussen dus ook gemigreerd van de collegezalen en uit de auditoria naar het praktische leven. Wat toen toch nog ongelooflijk scheen, namelijk dat zo’n reactionaire, bekrompen, achterlijke, zompig soppende sok ooit een praktische betekenis zou kunnen krijgen – in sommige landen wordt het werkelijkheid.

 

Vrome Blijdschap.

De diefstal van de Rechtvaardige Rechters in 1934 valt in de hoogdagen van dat nieuwe rechtsdenken à la Schmitt. En waren op dat moment maar weinig verdedigers van de liberale staat meer over. Als kinderen naar de komst van Sinterklaas, zo hunkerde de nog niet door het moderne heidendom verdorven elite naar iets beters, naar een wa-ha-hare democratie – vol verwachting klopt ons hart. Duitsland – Hitler was op dat ogenblik een goed jaar aan de macht – dat was nog een en al belofte. En de kinderziektes – ‘wie betreurt die niet, beste mensen?’ – van het regime zouden zonder twijfel worden overwonnen. Had het nieuwe Duitsland niet al een concordaat met het Vaticaan gesloten?

Twee weken na de diefstal van de Rechtvaardige Rechters wordt in Oostenrijk de nieuwe, klerikaalfascistische grondwet van kanselier Engelbert Dollfuss van kracht. Juichkreten in de toen nog minder cryptokatholieke De Standaard. Frans van Cauwelaert die voorbestemd was om de Vlaamse Dollfuss te worden, zingt alleluja.

Verheugende ontwikkelingen hadden zich al eerder voorgedaan in Mussolini’s Italië. De in die tijd ook bekende ‘schrijfster’ – ‘letterkundige’ heette dat toen – en katholieke ‘literatuur’-activiste Maria Elisa Belpaire weet geen blijf van vroom welbehagen en verkondigt dat Mussolini’s staat gelukkig een einde maakt aan het godsdienst-vijandige liberalisme en bezig is de wa-ha-hare maatschappij in de praktijk te brengen. Italië was weliswaar nog niet katholiek genoeg, maar ook dat zou slechts een kwestie van tijd zijn. Het begin was gemaakt.

Portugal, Slovakije zouden volgen en natuurlijk ook Spanje, waar de legitieme regering korte tijd later met de hulp van de bommenwerpers van Hitler en de zegen van de paus in een bloedige burgeroorlog zou worden geliquideerd door generaal Franco – die Onze-Lieve-Vrouw benoemd had tot generaal in het Spaanse leger. Zoals Christus Koning intussen ook koning van Polen is – dat hebben ze daar nog niet lang geleden in een niet van ludieke elementen gespeende plechtigheid officieel verkondigd, samen met de inhuldiging van het gigantische standbeeld voor diezelfde Christus Koning. Zoveel verblijdend nieuws, je begrijpt niet dat die Morawiecki in het EU-parlement altijd een lijkbiddersgezicht opzet.

 

René Victor

Niet onvermeld wil ik hier laten, de eenzame strijder voor democratie te midden van die antidemocratische ‘tijdsgeest’, alleen op een verloren post. Te meer omdat je de indruk hebt dat er verder niemand in staat was om dit debat intellectueel echt te kunnen volgen – zoals ze ook niet in staat waren om Walschap en Van Ostaijen adequaat te lezen.

De rots in de branding was de vriend van Van Ostaijen, de jurist en rechtstheoreticus René Victor. Victor die kritische opmerkingen plaatste bij het gedachtengoed van Carl Schmitt en die deze voordenker ook met name vinnig bestreed. Waaruit overigens blijkt dat Schmitts gedachtegoed ook hier al vroeg was doorgedrongen. Anders altijd te laat, maar met zoiets zijn ze er als de kippen bij.[1]

In een normaal land zouden er straten naar Victor worden genoemd, maar in Huichelarije is Polen nooit weggeweest. Hier wordt Victors betekenis gereduceerd tot zijn werk voor de vernederlandsing van het rechtswezen – overigens ook geen geringe prestatie. Maar bovendien was Victor een pionier van het post-middeleeuwse, post-feodale rechtsdenken in dit land. Hij zette zich in voor een ont-ideologiseren van het recht, voor een rechtspositivisme in plaats van Thomas van Aquino en Carl Schmitt.

Hij was iemand in wie beide stromingen, flamingant én verlicht-liberaal-democratisch samengingen. Domlinks heeft dat vanzelfsprekend niet begrepen en het terrein als steeds overgelaten aan les catholiques flamands.

 

Een kat een kat

De mainstream-media deinzen ervoor terug een kat een kat te noemen en kwebbelen over Poolse identiteit en nationaal gevoel. Polen wordt voorgesteld als ‘nationaal-conservatief’, ‘centrum-rechts’ – en andere omschrijvingen die moeten verhullen waar het precies om gaat: dat het Poolse project in de allereerste plaats een katholiek project is, dat er een complete staatsopvatting aan ten grondslag ligt waarvoor Carl Schmitt wezenlijke gedachten heeft geformuleerd.

Zoals Frankrijk zichzelf ziet als Grande Nation, zo ziet Polen zich als de ‘Christus der naties’. Maar de tijd is nog niet rijp voor een volledige verpoolsing van de EU, voor de openlijke overname daarvan door het Zwarte Paradigma, de re-christianisering waarover Morawiecki in het hoger aangehaalde citaat. Maar er wordt onophoudelijk ondergronds gewerkt, het is een kwestie van langzaam uithollen, corrumperen, ondermijnen. En het proces is verder gevorderd dan we denken.

Ook Spanje is herhaaldelijk veroordeeld voor schending van de mensenrechten in verband met Catalanen en Basken. Ook daarover bestaat er rechtspraak die genegeerd wordt.

De EU doet niets, het parlement het allerminst. Flagrant onrecht toegedekt, ingeduffeld. Ze kunnen er intussen bovendien op rekenen dat de mainstream-media daar geen punt van zullen maken.

Het democratie-begrip van het parlement bleek uit de uitsluiting van Catalaanse verkozenen uit datzelfde parlement op verzoek van de Spaanse Opus Dei-staat – een bewijs dat de Schmittiaanse staatsopvatting is doorgedrongen. Ook daar: eerder politiek dan recht. Angstwekkend is, dat er nauwelijks reacties komen.

Polen kan zich dus op Spanje beroepen, toen hebben jullie niets gedaan maar wij, het arme Polen… Ja, Spanje laten we betijen, dus mogen we Polen niet te hard vallen, dat zou discriminatie zijn.

Dat Europees parlement waarvan de Vlaamse nazi Leemans een van de eerste voorzitters was, heeft sowieso al geen affiniteit met democratie, heeft die waarschijnlijk nooit gehad. Hun Sacharovprijs voor mensenrechten geven ze aan Nawalny, een dubieuze figuur die in ieder geval een marionet is, gemanaged en gefinancierd door geheime diensten, in dit geval hoofdzakelijk de Duitse.

Curieus – dat speelt zich quasi in het geheim af, geen haan die ernaar gekraaid heeft. Voor die prijs genomineerd was ook de Boliviaanse putschiste Jeanine Añez die de wereld met verbijstering sloeg toen ze bij haar eerste optreden als juntachef na de putsch tegen Evo Morales met een bijbeltje stond te zwaaien en verkondigde dat dat voortaan het fundament van de politiek moest wezen.

Assange, de eigentijdse Dreyfus – geen kik naar aanleiding van het massieve onrecht tegen hem. Al een paar jaar heeft het EU-parlement de gelegenheid gemist om hem die prijs toe te kennen. Een prijs dus, niet voor echte voorvechters van mensenrechten, maar voor marionetten. Voor de liefhebbers van de wa-ha-hare mensenrechten.

 

Tenslotte

Polen en Spanje zijn als de twee kaken van de tang waarin Europa gevangen zit. Daar worden precedenten gecreëerd die dan maar moeilijk meer kunnen worden teruggeschroefd.

Een figuur van Europese betekenis was de Brusselse Carl Schmitt-specialist, Piet Tommissen, commentator, bibliograaf en verzamelaar van getuigenissen en documenten in verband met Schmitt.

Tommissen publiceerde o.a. herinneringen van Günther Krauss, een oude bekende van Schmitt. Krauss biedt een goede synthese:

‘Carl Schmitt stapt als echte contrarevolutionair heen over Montesquieu, stapt terug in de tijd vóór de verlichting. Zijn denken is (…) “middeleeuws”. Dat betekent: het is christelijk. Hoe paste dat bij het Nationaal-Socialisme? Welnu: ook dat keerde zich af van verlichting en vrijmetselarij. Zo waren er raakpunten bij alle onenigheid in andere opzichten…’[2]

Postscriptum

Op dit ogenblik verschijnt een stuk op Telepolis waarin de rol van de katholieke kerk in Polen wél enigszins belicht wordt:

https://www.heise.de/tp/features/Polen-Mehr-Klerus-wagen-6262064.htmlhttps://www.heise.de/tp/features/Polen-Mehr-Klerus-wagen-6262064.html

Uit een van de eerste reacties daarop, van een zekere ‘Schnupperkurs’, kennelijk vanuit Polen, over de repressie aldaar tegen wie zich verzet:

‘Als je als burger tegenover een junta staat, een brutale geheime dienst inclusief, dan blijft je weerstand binnen de perken.’

______________________________________________

 

  1. De belangrijkste propagandist van Schmitt was Victor Leemans die al in 1933 een monografie publiceerde: ‘Carl Schmitt. Bijdrage tot de sociologie van staat en politiek’. Antwerpen 1933. Leemans was een nazi van het eerste uur en werd tijdens de bezetting consequent een notoire collaborateur. Na de oorlog maakte hij carrière in de christendemocratische CVP. Onder hevige protesten, onder andere van de Nederlandse PvdA werd hij in 1965 voorzitter van het EU-parlement. De Duitse christendemocraten van de CDU drukten hem door. Logisch, hij was een geestesgenoot.
  2. Günther Krauss: Erinnerungen an Carl Schmitt. (1991)In: Piet Tommissen: Schmittiana II. (Eclectica jg. 20 nr. 84-85)

Eurykleia verwijst

Over de gedwongen landing in Minsk en die van president Morales in Wenen:

https://greenwald.substack.com/p/as-anger-toward-belarus-mounts-recall

 

In het volgende stuk komt de huichelachtigheid van de EU ook naar aanleiding van Catalonië ter sprake:

 

Wer geht wie mit seinen Dissidenten um?

Wer geht wie mit seinen Dissidenten um?

 

Een bijdrage ook over de gedwongen landing van president Morales in Wenen op de Zwitserse Infosperber-website: https://www.infosperber.ch/politik/welt/wenn-ein-diktator-oder-die-usa-ein-flugzeug-zum-landen-zwingen/

Deze laatste tip danken we aan Lucas Mariën, die vaak bij Zwitserse media op bezoek gaat: ‘Zwitserland is het enige land waar ze nog een CVP hebben. In het vaderland hebben de christendemokraten al een boel facelifts achter zich, maar ik blijf verslaafd aan de oude CVP.’

 

Eurykleiaprijs voor Poetin

 

De Russische president Vladimir Vladimirovitsj Poetin krijgt nu inderdaad de Eurykleiaprijs, bestaande uit een gecertificeerde reynebeau – het door Eurykleia zelf geconcipieerde en gestalte gegeven kunstwerk, het als vanzelf Schoonvlaamse poëzie genererende schrijfwerktuig.

De prijs wordt in dit geval toegekend omdat de behandeling van de ‘systeemcriticus’ Navalny in Rusland zoveel humaner is en minder contrair aan de beginselen van Verlichting en mensenrechten dan die van de Julian Assange in het Waardenwesten.

Over de foltering van de symboolfiguur Julian Assange hebben we eerder al geschreven, m.m. hebben we verwezen naar relevante bijdragen erover.

We willen hiermee niet suggereren dat beide gevallen gelijkwaardig zijn. Navalny is alleen maar een marionet van het Waardenwesten. Assange is een scheppende geest die door zijn vernieuwende omgang met digitale technieken een blijvende  plaats in de cultuurgeschiedenis heeft verworven.

Van de vier uit de dichtwerken van Marc Reynebeau gepuurde teksten

(1) De sigaar/maar ook een beetje god.

(2) ‘De valleien van somber zelfbeklag.’

(3) ‘Een paar miljard miserabelen / Ook jij, lezer, en ik zelfs.’

(4) ‘van de aandriften het toilet / met daarin het proces ervan’

 

die – aere perennium! – vereeuwigd zijn op onze kunstwerken, hebben wij de vierde gekozen. Wie zou hierbij geen traan wegpinken.

Maar we zijn bereid om deze reynebeau op verzoek van de H. President voor een andere te ruilen.

 

Eurykleia.

 

Melzer. Boek Assange.

Eurykleia. 26 april 2021.

(ik moet het kort houden en me op dit moment beperken tot een signaleren:)

Over Nils Melzer, de Zwitserse UNO-diplomaat, ‘UN Special Rapporteur on Torture’, en zijn beoordeling van de toestand van Julian Assange hebben we het hier al gehad. Melzer geeft de strijd niet op en heeft pas een boek gepubliceerd:

Der Fall Julian Assange: Geschichte einer Verfolgung – Der spektakuläre Report des UNO-Sonderberichterstatters für Folter. Nils Melzer. Piper; 1. Edition (19. April 2021), gebundene Ausgabe: 336 Seiten, 22 Euro.

Naar aanleiding van dat verschijnen plaatst Melzer ook een stuk op Telepolis:

https://www.heise.de/tp/features/Fall-Assange-Deutschland-zwischen-Appeasement-und-Komplizenschaft-6024019.html?seite=all

Bekijkt u ook nog eens – en verspreid het signalement van- het filmpje collateralmurder.wikileaks.org waarvan de publicatie de Amerikanen zo razend maakt; van de moordenaars werd er geen een verontrust – zoals blijkt uit Melzers artikel.

 

 

Van Assange tot de Zwarte Kous

 

Van Assange tot de Zwarte Kous.

CC. 27 oktober 2020.

 

Een van de gefabriceerde bewijzen tegen Assange was dat condoom waarop niet het geringste spoor van DNA te vinden was. Niet van hem, en ook niet van de betrokken dame (die hem van verkrachting beschuldigde). Deze dame heet Anna Ardin.

De voormalige Britse diplomaat Craig Murray noemt haar op grond van dit door haar geproduceerde valse bewijsstuk en andere contradicties in haar optreden een leugenares.

https://www.craigmurray.org.uk/archives/2012/09/why-i-am-convinced-that-anna-ardin-is-a-liar/

Hij hangt het beeld op van een teleurgestelde groupie die heeft vastgesteld dat de aanbedene ook nog in een andere vrouw geïnteresseerd is en die van dat ogenblik af bezield wordt door wraakzucht.

Anna Ardin

Ardin is intussen dominee in een protestantse kerk. Christenen staan in de wereldliteratuur bekend als huichelaars (Molières Tartuffe, Stendhals Rood en Zwart…) Meer bepaald over de Zweedse protestanten bestonden er al lang geen illusies meer, sinds August Strindberg in meerdere werken zijn licht over deze oprechte gelovers heeft laten schijnen.

De geloofwaardigheid van Ardin kreeg nóg een knauw door het onderzoek van de Zwitserse UNO-diplomaat Nils Melzer, ‘UN Special Rapporteur on Torture’ noemt hij zich. Melzer publiceerde op 26 juni vorig jaar – ter gelegenheid van de Internationale Dag voor de slachtoffers van foltering – een stuk, ‘Demasking the torture of Julian Assange’.

https://medium.com/@njmelzer/demasking-the-torture-of-julian-assange-b252ffdcb768

Hij had deze tekst ter publicatie aangeboden aan een hele reeks Angelsaksische persorganen waaronder The Guardian, The New York Times, The Washinton Post, schrijft hij aan het einde van zijn opstel. “None responded positively.”

Over het feit dat het hele Zweedse incident geënsceneerd was kan geen twijfel meer bestaan.

***

18 september 2020. Uschi von der Leyen heeft een speech gehouden voor het Europees parlement die ze ‘state of the union’ noemt. Ik wil die toespraak wel eens bekijken. Misschien vind ik ze op de website van het parlement. https://Europarl.europa.eu/news/nl/search/

Daar staat allerlei te lezen. Over bijvoorbeeld een Sacharov-prijs die door het parlement wordt toegekend aan voorvechters van de mensenrechten. De lijst van kandidaten voor het jaar 2020. Nergens een Assange te zien – die nochtans omwille van zijn inzet voor de mensenrechten en in strijd met iedere wettelijkheid gechicaneerd en gefolterd wordt – langzaam dood gefolterd wordt. Hierover bijvoorbeeld ook nog Slavoj Žižek in Der Freitag (https://www.freitag.de/autoren/der-freitag/sie-toeten-ihn-langsam/).

Ik tik het zoekbegrip Assange in voor heel de website van het EU-parlement. Krijg als antwoord: »Geen resultaten voor Assange«.

Voor een parlement dat zich zo graag opdirkt als voorvechter van mensenrechten in Rusland en China, bestaan die rechten niet voor Julian Assange, bestaat hijzelf ook niet als voorvechter, held, morele gestalte… Dat wil ik vasthouden: morele gestalte. ‘De literatuur is daar voorstander van,’ zou Lucas zeggen. En hij zou er waarschijnlijk aan toevoegen: ‘Naarmate de literatuur – die autonoom is, als ze is, en die geen geboden van buitenaf accepteert – naarmate die meer en meer geboden moet overtreden om haar autonome karakter te manifesteren en dingen moet zeggen die door profane rechtbanken bestraft zouden kunnen worden, heeft ze mensen als Assange ook meer nodig om teksten te versleutelen, te coderen en ontraceerbaar te maken. Zulke mensen zijn onmisbaar geworden, al is de literaire kwaliteit van een werk en de verdienste natuurlijk groter als je het verbodene zo kunt zeggen dat…’

Hier zou hij de vinger op de lippen leggen: er moet steeds meer geheim worden gehouden! Allicht zou ook het duivenhok – de postduif als medium voor het transport van literaire teksten naar de consument – nog ter sprake zijn gekomen. Op de vraag of het dan al zover is met de censuur antwoordt hij:

‘Niet als je nu al verboden dingen schrijft.’

***

Ruim een week later, einde september.

Schoorvoetend maar dan toch – het Europees parlement wil naar verluidt dat de Europese raad “eindelijk maatregelen neemt” tegen Polen en Hongarije, die de fundamentele rechtsprincipes waarop de EU gegrondvest beweert te zijn uit hun hengsels lichten. Het gaat niet om bijkomstigheden, het gaat om een systeem zelf, over de sluipende vervanging van een democratie door klerikaalfascisme.

Een jaar geleden schreef ik op deze website: (Steekkaart Recht 2.2.2 De herstellers):

‘Op 4 juli 2018 hield de Poolse minister-president Mateusz Morawiecki een toespraak in het Europese parlement. Hij begon met te zeggen dat de “democratie” gesterkt moet worden. (…) In een adem beschuldigde Morawiecki er dan de EU van “boosaardige dreigementen” in de richting van Polen te uiten naar aanleiding van die restauratieve ingreep, maar zijn land zou niet wijken, integendeel. In plaats daarvan was het zijn droom, aldus Morawiecki, “de EU te transformeren, ze te re-christianiseren” (https://de.rt.com/1k0v).’

Hoe deze Pool de ‘democratie’ wil ‘sterken’ zien we in zijn eigen allerwegen bewonderde land, waar de onafhankelijkheid van justitie opgeheven is, de politiek onwelgevallige juristen op non-actief gesteld en de media gezuiverd. ‘Christus-Koning’ is uitgeroepen tot eigenlijke chef van het land en er worden gigantische, – zowel qua afmetingen als qua lelijkheid –, monumenten voor hem opgericht.

De wahahare democratie!

‘Jullie visie op de fundamentele rechten is maar een visie,’ roept Moravietski. ‘Wij hebben een andere visie die evengoed geldig is.’

‘De EU kijkt passief toe hoe Polen de rechtsstaat afschaft’ bloklettert de Süddeutsche Zeitung van 13 oktober 2020, een bijdrage van Florian Hassel.

https://www.sueddeutsche.de/meinung/polen-rechtsstaat-europaeische-union-von-der-leyen-1.5064412

Hij schrijft:

‘De tweeëntwintigste juni oordeelde de (…) Raad van Europa eens te meer vernietigend over de – bagatelliserend rechtshervorming genoemde – stelselmatige liquidatie van de onafhankelijkheid van Poolse rechters en van andere delen van de justitie.’

De krant herinnert eraan dat Von der Leyen met Poolse stemmen chef van de Europese raad is geworden (na Christus-Koning ongetwijfeld; CC), en ze laat niet na haar liefde voor het land van het reeds gevestigde klerikaalfascisme te laten blijken.

‘Midden september,’ aldus de Süddeutsche, ‘sprak ze in haar rede over de toestand van de unie over ieder denkbaar thema, van corona tot klimaat, maar ze vermeldde noch Hongarije noch Polen. Lippendienst aan de rechtsstaat, dat wel natuurlijk, maar geen effectieve maatregelen.’

***

Een paar dagen na de oprisping uit het parlement komt er een officieel rapport gepresenteerd door commissaris Vera Jourova. Dat komt, nog maar eens, tot de conclusie dat de genoemde landen de wet aan hun laars lappen. Gevolgen zal dat ook deze keer niet hebben. Die landen zouden dan ook, bij wijze van sanctie en pressiemiddel, de financiële steun van de unie maar moeten verliezen, lispelt Jourova, maar daar moet eerst nog over gediscussieerd worden. De Polen en de Hongaren hebben trouwens meteen gedreigd met blokkade, als uit die negatieve beoordeling iets anders dan hol gepraat zou voortvloeien. Tot zover een bericht van de VRT op het internet.

De correspondent van het eerste Duitse net ARD gaat hier verder (Tagesschau, 30 september 2020, 20:00 u; te vinden op YouTube). Het Duitse voorzitterschap (van de EU op dit moment), zegt hij, formuleert, ‘om een blokkade te voorkomen’, een voorstel tot compromis: financiële sancties zouden niet principieel worden opgelegd, maar alleen als kan worden bewezen dat er geld verkwist wordt of anderszins corrupt gebruikt. Dus niet wegens rechtsbreuk, dit wil zeggen niet principieel, niet naar de grond van de zaak, maar incidenteel. Ik ben maffieus, maar daar praten we niet over. Alleen als ik met mijn zakgeld zondige begeerten bevredig, dan wordt er ingegrepen. De Tale Kanaäns, ze plaveien het land met slijm en schraapsel. Het gaat er om, te voorkomen dat er een officiële, door het parlement goedgekeurde veroordeling zou komen van het rechtssysteem dat ze eigenlijk voor heel de unie zouden willen invoeren. Alleszins geen principiële veroordeling dus, waarop latere rechtspraak zich zou kunnen beroepen. De zaak laten rotten tot het krompraten gewerkt heeft en de democratie voldoende uitgehold is om een ‘democratie’, een wahahare, in de plaats te stellen. De Tale Kanaäns, het verzoetsappigen, verchristelijken, de eigenlijke doelstellingen omzwachtelen. Doen alsóf er een sanctie is. De schending van de wettelijkheid als zodanig blijft in werkelijkheid ongestraft.

Het voor de EU – verbaal dan – geldige rechtsprincipe van de Scheiding der Machten, door Montesquieu geformuleerd in 1748, was bedoeld om de willekeur van machthebbers te beknotten, zodat ook machtelozen recht zouden kunnen krijgen. Wetgevende, rechterlijke en uitvoerende macht mochten niet langer in één hand verenigd zijn omdat dat neerkwam op het recht van de sterkste. De Polen willen terug naar een voorheen, een toestand quo ante. De middeleeuwse vrouwenhater en grote brandstapelliefhebber Thomas van Aquino in plaats van de verlichte Montesquieu.

Die onappetijtelijke Poolse paus die er geweest is en wiens ambitie het was de Russische revolutie terug te draaien en vervolgens ook nog de Franse.

In Montesquieu komt het eigenlijke mikpunt van de rechristianiseerders aan de oppervlakte: de Verlichting.

Zoals die ene Pool zich opwerpt als verdediger van de democratie, de wahahare, zo beroemde die paus er zich op dat zij de uitvinders en bevorderaars van de wahahare Verlichting zouden zijn.

Het ARD-bericht brengt een stukje interview met een parlementslid van de Groenen, Daniel Freund. Dat ‘compromis’ ter verdoezeling van de Pools-Hongaarse onwettigheid meent die, zou ‘nóg een instrument zijn zonder effect, dat nooit zal worden toegepast’. Natuurlijk,– schijnpolitiek – heel dat Europees parlement is toch een schijnparlement. Het bezit bovendien geen legitimiteit.[1]

Voldongen feiten bewerkstelligen, stilaan gewoon doen worden, laten rotten, tot de toestand als onomkeerbaar geldt. En de verdoemde verlichte kant, d.w.z. de niet meer feodale kant van het EU-bestel verdringen – zoals ze commissaris Frans Timmermans op een zijspoor hebben geschoven omdat hij aanstalten maakte om de grondregels in bescherming te nemen.

In het Europees parlement, aldus de correspondent van de ARD verder, wordt daarenboven pressie uitgeoefend op de parlementsleden: “Duitsland onderhandelt met het pistool op de borst”: het corona-hulpfonds komt immers in gevaar als we niet gretig bezwijken voor de Pools-Hongaarse chantage, als we gaan staan op het in de grondprincipes immers maar pro forma opgenomen verlichte ideeën. “Om een blokkade te voorkomen” natuurlijk, en om beweerde weldaden te kunnen uitstrooien over de brave burgers, slachtoffers van corona, wij zijn zo bekommerd. En christelijk. En alles.

Het land van de dichters en denkers (zoals Duitsland zich bij gelegenheid nog steeds graag ziet; Goethe, Kant, Bach… zoals ook wij het graag zien) is aan lager wal geraakt en afgezonken tot de Bende van de Zwarte Kous van Angela, met die ambassadrice bij het Vaticaan met een vervalste doktersgraad, Schavan heette ze, en met de wollig besnorde en barensgeweldige bazin van de EU, Ursula, incluis. Het is een cancel-culture van bovenaf – in het werk gesteld door cultuurloze nouja… wezens.

***

Uschi maakte in haar zogenaamde ‘state of the union’ ook nog bekend dat de Europese raad een voorstel wil doen ‘om de lijst van Europese misdaden uit te breiden’. Ach zo, de lijst van de Europese misdaden… Hoe kan die nog ‘worden uitgebreid’, Uschi, de EU is toch al decennia lang medeplichtig aan de meeste misdaden van de Westerse Waardengemeenschap. Maar de Europese lijst moet volgens haar nu worden uitgebreid ‘tot alle vormen van haatmisdrijven en haatzaaierij, of het nu gaat om ras, religie, geslacht of seksualiteit’. Maar dan blijft alleen nog de haat tegen de Russen over, en tegen Poetin ook, en Assange – hoezeer verarmen we op die manier ons haatpotentieel, Uschi! Censursula – zo werd ze genoemd: Uschi ijverde al als minister in Duitsland voor censuur in het internet.

En de nonnetjes in de kleuterschool hebben ons toch duidelijk geleerd dat we ‘het goede (moesten) liefhebben’ en ‘het kwaad (moesten) haten’. Uschi heeft van de lessen van de Eerwaarde Zusters alleen maar dat bevel tot breidelloos voortplanten kunnen onthouden. Het goede lief te hebben, dat is ze te enenmale vergeten.

Hate crime – het begrip komt van bij de grote broeder. Het is maar één van de voorbeelden van onzindelijk taalgebruik uit die hoek.

Taalkundig-filosofisch-juridisch gesproken is het een leeg begrip. Haat is een gevoel, een affect. Geen beredeneerde toestand die een gevolg zou kunnen zijn van een rationele beslissing. Aangezien het subject er niet verantwoordelijk voor is, is het dus onschuldig. Haat-criminaliteit, dat is absurd. Het bestaat niet, is ondoordacht en een van die vooral in het Waarden-Westen de jongste jaren puur ideologische en intellectueel bedenkelijke constructies die alleen dienen om de burgerrechten, de principes van de verlichting verder te beknotten. Haat-criminaliteit – dat is iets als hongercriminaliteit. Honger heb je of heb je niet. Maar dat in verband brengen met criminaliteit is bedrog.

Bovendien: als mensen decennia lang dag in dag uit de misdaden van bepaalde groepen, entiteiten, kunnen zien en ondanks het steeds sterker verzwijgen in de media het ware karakter van die groepen kennen, dan zou het moreel minderwaardig zijn als er geen negatieve gevoelens ontstonden. Als de ‘morele wet in mij’ die Immanuel Kant zo zeer bewonderde, zou zwijgen. ‘De sterrenhemel boven mij en de morele wet in mij’ waren de dingen waarvoor Kant beweerde een ongehoorde bewondering te hebben. Wat Ursula vdL haatcriminaliteit noemt, zou in veel gevallen wel eens die morele instantie in mij kunnen zijn. Die met het bedrog, de holle frasen, de ideologische constructies als de boven gesignaleerde niet meer wil meedoen – en meestal maar weinig middelen tot verweer heeft. Die de haatzaaierij terecht onderscheidt als door de daders veroorzaakt. Maar de eigenlijke daders wil Uschi vanzelfsprekend niet vervolgen. Dat zijn immers haar kompanen.

Ik moet hier het advies van Lucas vragen. Hij heeft de ‘haat-deugd’ uitgevonden – weliswaar gebaseerd op de lessen van de eerwaarde zusters van zijn kinderjaren. Hij denkt dat Ursula von der Leyen tot ketterij vervallen is en ondanks haar baren geen echte katholiek meer. In ieder geval: kunst zonder haat is volgens hem evenmin mogelijk als kunst zonder liefde. Ik hoor het hem nog zeggen: ‘Niet alleen de liefde koesteren, de zoetheid zingen, maar ook de haat zaaien, de haat tegen degene die onze vaderen ‘den viant’ noemden. En tegen de ongerechtigheid van deze wereld.’

En over hoe hij denkt dat de te verwachten nog meer verboden aan de laars van de kunstenaars kunnen – en moeten -worden gelapt.

Daar dient de kunst toch voor: maar zoals gezegd, dat moet hij dan maar eens uitleggen.

 

***

Ik wil hier tenslotte nóg eens verwijzen naar het satirisch programma Die Anstalt, op het tweede Duitse net ZDF.

https://www.youtube.com/watch?v=SF_bP-tAyeU/

Er kan niet genoeg reklame worden gemaakt voor het kwestieuze Wikileaks-filmpje. Te vinden onder “collateral murder”. Bekijk het, deel het, bewonder de westerse waardengemeenschap. Oordeel of u daartoe wil behoren.

Ook niet vergeten, op deze website, over de folteraarster die chef is van de CIA, Gina Cheri Haspel: LiteraLeaks (10) – vooral – en LiteraLeaks (11).

Coralie Coloratuur

C.c.A.e.d.

 

________________________

  1. Prof.Dr. Karl A. Schachtschneider: Verirrungen der EU-Europäisten. Eine kritische Nachlese zum Gerede von ‘Demokratie’ bei den EU-Wahlen. https://zeit-fragen.ch/archiv/2019/nr-18-13-august-2019/verirrungen-der-eu-europaeisten.html