Welkom/Eigen aangelegenheden Posts

(Lange) pauze!

Vanwege arbeid aan een omvangrijk project

is deze website tot einde 2020 gesloten.

Er wordt op de achtergrond wel aan gewerkt, af en toe. Kijkt u dus bij gelegenheid eens – in het najaar vooral ook naar de

nieuwe realisaties van de Paradigma-uitgeverij.

En blijft u ons welgezind.

Dank.

 

Het Paradigma.

Aanwinsten

 

De specialisten van HP schatten dat Henry Koehn tijdens zijn verblijf in Brussel zowat vijfhonderd brieven aan zijn vrouw, Eva, moet hebben geschreven. Ze waren pas een paar weken voor de oorlog uitbrak getrouwd. Hij schreef haar ongeveer twee keer per week. Een deel van die brieven is op het einde van de oorlog verloren gegaan – Eva vluchtte met haar kleine pleegdochter en een handkar met alles wat ze nog bezat vanuit het oosten.  

Van de overgebleven stukken heeft het Archief Rechtvaardige Rechters in december 2019 – januari 2020 een deel kunnen verwerven, samen met andere documentem en foto’s.

Tanden en Klauwen

17 oktober 2019. CC. 20 0ktober: bijgewerkt.

Oma Eurykleia ligt op dit moment in het ziekenhuis. (Lucas trouwens ook.) Eurykleia vraagt – ze weet allerlei mensen als koeriers voor zich te mobiliseren, ik heb al een dik pak briefjes en boodschappen – en ze vraagt dus om onze lezers alvast te laten weten dat het paritair comité dat over onze staking onderhandelt waarschijnlijk overeen zal komen dat zij, Eurykleia, voortaan af en toe een politieke tribune op deze website wil publiceren. Lucas is tegenstander van dagjespolitiek in de literatuur. Bovendien, zegt hij, zijn alle mogelijke standpunten wel op het internet te vinden. Het is niet nodig dat de literatuur er zich ook nog eens mee bemoeit. De kunst betreft niet het dagelijkse of het alledaagse.

Ik ben die discussie wel een beetje beu:

Toegegeven, Lucas, maar het gaat niet alleen om kunst op onze website. Je zegt zelf altijd dat de wereld zo verloederd is dat alleen de kunst nog kan zeggen waar het om gaat. Neem nu het geval Assange. Wat er deze zomer allemaal gebeurd is! En gisteren nog: vrijwel gelijktijdig hebben we in Spanje dat schijnproces tegen Catalaanse politici… (Een juridische farce! De klerikaal-fascistische staat, het Opus Dei-bouwsel – dat laat zijn klauwen zien.) Een klaarblijkelijk geval van rechtsverdraaiing en politieke justitie – maar het Europees parlement had al lang partij gekozen. Tégen de democratie. Door Catalaanse verkozenen niet in dat parlement te laten zetelen en de postfascistische staat gelijk te geven. Trouwens, de parlementsvoorzitter, Tajani, is een handlanger van het stralende licht van de christendemocratie, van de kampioen van het Waardenwesten, Silvio Berlusconi. De Europese Volkspartij is een schijndemocratische emanatie van de Ralliement-politiek…

Tegelijkertijd, zei ik daarnet – gisteren nog de verkiezingsoverwinning van dat worstje in Polen dat de rechtsstaat wil afschaffen, de media controleren en vooral de katholieke kerk nog meer macht geven. Ze hebben het Heilig Hart uitgeroepen tot Koning van Polen en het grootste standbeeld ter wereld ervoor opgericht.

En Ursula von der Leyen: corrupt, onbeduidend, tot knoeien gedoemd, maar voor tweehonderd procent katholiek en pro-Nato. Voor ze verkozen werd is ze naar Polen gevlogen. Heeft daar verkondigd dat ze de Europese opvatting over de rechtsstaat niet al te strak wil toepassen, dat ‘ook het Poolse standpunt gehoord moet worden’. De tale Kanaäns dus, al dat katholiek gefemel. Het recht uithollen en verwateren tot je de toestanden krijgt van het Dutrouxland – maar waarin de schijn kan worden opgehouden – als in Spanje. En de waarheid alleen aan het licht komt in crises als die met Dutroux, als die met de Rechtvaardige Rechters.

Herinneren we ook nog eens aan het optreden van de Poolse premier Morawiecki in het Europees parlement.

En Frans Timmermans de Europese commissaris die wél stond op de toepassing van het recht – die hebben ze op een zijspoor gezet. Die hebben ze bestraft: je kunt in Europa geen carrière maken door de toepassing van het recht te eisen. Met de steun van de socialisten was dat overigens. Die zijn er tot grote vreugde van al wat niet domlinks is in geslaagd om zo’n Borell tot opvolger van Mogherini te laten bombarderen – vreugde van domlinks zelf ook trouwens, blij dat die zijn dat weer iëne van de goej, iëne van oonz, een functie krijgt. En nen buro… Ik kan zoveel niet vreten als ik zou willen kotsen.

“Maar onze gematigde website, Eurykleia, waarop we objectief zijn en steeds ons best doen om niemand…”

Neem nu zo’n Manfred Weber, lijsttrekker van de EVP. Wie de moeite doet om die eens na te slaan op Wikipedia stelt o.a. vast dat hij lid is van de Paneuropa Union van wijlen Otto von Habsburg. Dat is Opus Dei puur, dat is de reconquista, de Heilige Herovering. Maar dan nu onder het mom van het Katholicisme met een Menselijk Gezicht. Dit alles en nog veel meer wil ik dus in die politieke tribunes beschrijven die af en toe op de website moeten verschijnen. Ik kan niet alles becommentariëren, maar wel de frappantste dingen.

Lucas uitte zijn bezorgdheid over de erosie van de christelijke kerken. Dat proces is nog niet afgesloten, beweert hij. In 2050 zullen er nog aanzienlijk minder praktiserende christenen zijn dan nu. Je kunt toch het katholicisme niet uitroeien, Eurykleia, aangezien dat een te groot verlies voor de literatuur zou zijn! Welke heerlijke meesterwerken zullen we moeten ontberen als dat er niet meer is om een roman kleur en aroma te verlenen. Dat mag je toch niet willen bewerkstelligen!

Het staat nog niet in het ontwerp voor een sociaal akkoord maar Eurykleia beschouwt haar tribunes al als een verworven recht. Af en toe. En dan ook nog een kerstverhaal op het einde van het jaar. Met tanden en klauwen heeft ze daar voor gevochten.

Nu moeten we, kunnen we onze overwinning bekendmaken, Coralie. En onze lezers bedanken – zonder hun belangstelling en ondersteuning zou het niet waar zijn geweest.

Tenslotte vraagt ze me ook nog te zeggen dat ze aan de beterhand is.

 

 

 

Van atelierfeest naar stakerspost

Foto: Prof. Daas.

 

LM 31 maart 2019

 

Ik ging naar de hoofdingang van onze kantoren om met de stakerspost te praten. Coralie en Eurykleia schenen een tevreden zelfbewustzijn aan hun actie te ontlenen. Ze waren vriendelijk en ‘gespreksbereid’. Eurykleia verontschuldigde zich zelfs voor het Macron-scheldwoord dat ze me had toegeroepen.

De Zilveren Rokjes wilden naast de Gele Hesjes een revolutionaire beweging worden tegen de manipulatie van de publieke opinie en de media, een soort gespecialiseerde Gele Hesjes dus.

‘Er gaat geen dag voorbij zonder dat er sprake is van nieuwe ingebouwde filters in het internet,’ zei Coralie, ‘de verkochte media hebben de beginselen van het journalistieke handwerk lang opgegeven – in Huichelarije hebben die trouwens nooit een rol gespeeld.’

‘Neem nu bijvoorbeeld…’ begon Eurykleia, maar ze kreeg de kans niet om aan het woord te komen, want haar kleindochter ging door:

‘Fake news, alternatieve feiten, trollen, samenzweringstheorieën… En wat niet in hun kraam past – of in die van de Nato of de Amerikanen past – wordt gewoon doodgezwegen.’

‘En de Zilveren Rokjes zullen daar verandering in brengen?’

‘Neem nu bijvoorbeeld die munitie waarmee Macron op de mensen laat schieten,’ zei Eurykleia – en zo ging dat nog een hele tijd over en weer. Eurykleia beschuldigde mij van censuur; Coralie met haar meer systematische geest probeerde die beschuldiging vast te knopen aan concrete bezwaren, maar het kwam wel op hetzelfde neer. Een concreet en actueel voorbeeld was de ‘belemmering van haar werk’.

Er was een verband tussen de niet-receptie van Van Ostaijen en de recontextualisering van de affaire van de Rechtvaardige Rechters – de bemoeilijking daarvan. Ze wou daarover een steekkaart maken voor haar ‘detectivebord’, maar eerst had ik moeten aantonen dat de literatuurprofessoren inderdaad niet beseffen waarop het bij Van Ostaijen aankomt. Zo was er wel meer. Gij waant in vrede te rusten terwijl overal om ons heen de oorlog woedt, citeerde ze de Griekse dichter Kallinos.

Achterstand ja, die heb ik – had de dag maar eens honderd uren, om alles te kunnen schrijven wat nodig is – maar censuur? Geenszins, Coralie! Herhaaldelijk heb ik iedere vorm van censuur afgewezen. Er zijn geen beperkingen, literatuur mag alles, ook wat volgens de gewone burgerlijke wetgeving verboden is. Maar tegelijk moet ze diplomatisch te werk gaan, haar eigen mogelijkheid tot voortbestaan in het oog houden en in het allerdiepste geheim de dag voorbereiden – wat is de revolutie van de Gele Hesjes daarbij vergeleken?

Ik geef jullie gelijk, maar laten we geen kruit verschieten…

‘De revolutie van de Zilveren Rokjes,’ zuchtte Eurykleia.

Aldus bleek dat onze standpunten eigenlijk heel dicht bij elkaar lagen. Gering was het vijven en zessen dat nog nodig was en bijna hadden we een vergelijk; reeds omhelsde Eurykleia mij.

Op dat moment kwamen de professoren Daas en Zoetesmeer, na een hele tijd zoekend onderweg te zijn geweest, voorgereden. Zoetesmeer sprong uit de auto, tot bemiddelen bereid en tot ‘bruggen bouwen ergens’ en vooral tot het ‘creëren van een klimaat zo’, zoals hij niet aarzelde ons mede te delen.

En had hij dan maar gezwegen! Maar om de geloofwaardigheid en de ernst van zijn positie nog te vergroten, voegde hij eraan toe:

‘Transcendentaal.’

Aldus hielp hij de bijna bereikte overeenkomst toch nog om zeep. Coralie namelijk, er steeds op uit om haar volk te leren denken, blokkeerde alle verder pogingen, weigerde nog een woord te zeggen en sloot zich op in zichzelf.

De staking duurt voort.

Prof. Daas heeft een foto gemaakt van de stakerspost

Sociale onrust bij HP. Hoe het groeide.

 

LM, 26 maart 2019.

De ontaarde vernissage.

We kunnen het niet langer verborgen houden dat er bij Het Paradigma een staking is uitgebroken, en wel een wilde! Ook de vakbonden steunen dit initiatief van Coralie en Eurykleia dus niet.

Het begon op het atelierfeest ter gelegenheid van het door Eurykleia geschapen kunstwerk, de gecomprimeerde reynebeau, en wel met een ongepast optreden van prof. Daas. Die zat weliswaar half verborgen achter een vier meter hoog standbeeld van de Minotaurus – waaruit de invloed van Arno Breker op de kunstenares Eurykleia maar al te duidelijk bleek – en hij probeerde zijn aandeel in de Kniegate-affaire nog maar eens te verdoezelen en te minimaliseren. Deze keer liet hij niet Odysseus opdraven maar verkondigde de stelling dat wat hij de ‘Vlaamse letteren’ noemde gepredestineerd waren om zich ‘voor lingerie te interesseren’. Er waren op dat moment een dertigtal mensen in het atelier en nog eens zo veel op het terras en in de tuin. De grote meerderheid gedroeg zich beschaafd en rustig. Maar Daas overstemde zelfs het strijkkwartet dat op een geïmproviseerd podium het kwartet in d van Mozart uitvoerde dat geschreven zou zijn tijdens de geboorte van een kind, en waar de componist de kreten van pijn van zijn echtgenote Constanze ‘ingecomponeerd’ zou hebben. Eurykleia had dit werk uitgekozen om haar eigen barensweeën tijdens het scheppen van de gecomprimeerde reynebeau navoelbaar te maken.

Met snijdend nasale stem stoorde Daas de muziek.

‘François Rabelais vertelt in zijn beroemde Pantagruel en Gargantua,’ riep hij, ‘dat Panurge zijn hand zelfs op de boezem van “bonnes dames” legde onder voorwendsel dat hij het “fijne linnen uit Vlaanderen of uit Henegouwen” wilde bewonderen!’

Op dat moment weerklonk voor het eerst de pijnkreet in het andante van het kwartet. De eis om stilte weerklonk dringender, sommige gasten schenen zich boos te willen maken. Uit Rabelais meende Prof. Daas te kunnen afleiden ‘dat ons volk een zekere verantwoordelijkheid heeft, zich om het allerfijnste ondergoed in de literatuur te bekommeren’. Voilà, dus tengevolge van die beroemde hemden uit de zestiende eeuw.

‘Ssst…’ klonk het overal.

Prof. Jos Zoetesmeer probeerde prof. Daas met molenwiekende gebaren tot zwijgen te brengen, maar die meende dat de algemene consternatie voortkwam uit bewondering voor zijn college en doceerde nog overtuigder dat ‘het gehalte’ van ‘onze letteren’ geweldig gestegen was door Herman de Coninck en Kristien Hemmerechts die aan deze grote traditie hadden aangeknoopt en voorwerpen als jarretelles hadden binnengebracht in de hogere cultuur.

Intussen waren er muziekliefhebbers die Daas metterdaad het zwijgen wilden opleggen en wilden overgaan tot geweld.

Zoetesmeer probeerde te bemiddelen en beweerde dat Daas ‘een verhaal had’ en dat we ‘dit narratief’ ernstig moesten nemen, maar hij kon niet meer beletten dat er een gevecht in regel ontstond waarbij het kwartet definitief zijn biezen pakte.

Toen de gemoederen wat bedaard waren nam ik Eurykleia terzijde en verweet haar dat ze beter had moeten uitkijken wie ze uitnodigde.

Ze hád de voorstaanders van de lingerie-traditie niet uitgenodigd, beweerde ze, deze theologische faculteit. Die waren vanzelf gekomen, op Zoetesmeer na, die haar platonische vriend was, en wél uitgenodigd, zoals ook de psychiater prof. Schimmelspoor. Maar zelfs Daas had alleen maar zichzelf geïnviteerd. En overigens nodigde ze uit wie ze wilde.

Van het ene woord kwam het andere. Ook Coralie kwam haar duit in het zakje doen. Lang verdrongen bezwaren kwamen aan de oppervlakte: de censuur die ik uitoefende op Eurykleia’s politieke tribunes, het verbod om op de website aan politiek te doen…

Zoetesmeer steunde de dames in alle bescheidenheid, en beklaagde dat de moreel opbeurende stukken die hij wekelijks stuurde om de website een diepere dimensie te geven geen van alle geplaatst werden, hoewel hij mijn narratief ergens zo niet afwees en hij luisterbereid bleef.

Ik schoof hem opzij en beschuldigde Eurykleia en Coralie ervan dat hun Neo-situationisme in wezen romantisch was. Ze waren geschokt; een ogenblik fluisterden ze met elkaar en poneerden dan dat ze IN STAKING gingen.

Zoetesmeer bood nog eens aan om te bemiddelen, maar er viel geen zalf meer aan te strijken. In hun revolutionaire elan verklaarden Eurykleia en Coralie zich ‘volledig solidair’ met de Gele Hesjes in Frankrijk; ze riepen zichzelf uit tot de Zilveren Rokjes – toevallig droegen ze allebei een zilverkleurige feestrok – die een soort gespecialiseerde afdeling van de Gele Hesjes zou zijn, een stoottroep. Van het atelierfeest gingen ze als stakerspost recht naar de redactie van Het Paradigma. Prof. Daas heeft daar trouwens foto’s van gemaakt.

Maar eerst scholden ze mij nog uit voor – Macron!

(Wordt voortgezet.)