Rechtvaardige Rechters Posts

Steekkaart, van Cauwelaert

 

 

Lucas Mariën. 31 augustus 2021.

 

Zie ook:

 

De kritische en in haar omgeving vaak intellectueel-superieure hobby-detective Hilda Leynen schreef dat ‘de tweede ruiter’ op de kopie van de Rechtvaardige Rechters van Jef van der Veken ‘een opvallende gelijkenis’ vertoont ‘met Frans van Cauwelaert in zijn jongere periode’. (Hilda Leynen: De verloren Rechtvaardige Rechters. In: Wetenschappelijke Tijdingen 1979, XXXVIII, kol. 184.)

Als Leynen gelijk heeft, zou dat wel hoog-symbolisch zijn. Van Cauwelaert als (klerikaalfacistische) remplaçant van een van de rechters van Meester Jan van Eyck. Het weze me toegestaan hier een beetje reclame te maken voor het eerste deel van mijn (papieren) boek over de affaire – dat binnenkort verschijnt. Daarin meer over deze Van Cauwelaert.

 

Steekkaart Ridder

 

Cfr. Steekkaart “Graal”.

Steekkaart G GRAAL

 

 

Detectivebord, alfabetisch: Banken

 

Verrassend relict?

Algemeene Bankvereeniging

 

Banco di Roma

Een van de redenen waarom het Vaticaan zo tevreden was met de machtsgreep van Benito Mussolini, was dat die in 1923 het faillissement van de (Vaticaanse) Banco di Roma wist te verhinderen – door anderhalf miljard lire staatsgeld toe te schieten. De Banco di Roma was vervlochten met het netwerk van katholieke Raiffeisenbanken. (Genoemd naar bankencoöperatieven voor de boeren, uitgevonden door Friedrich Wilhelm Raiffeisen.) Karlheinz Deschner: Die Vertreter Gottes. München 1994. p. 36.

 

 

Te romantisch?

 

Coralie Coloratuur. Oktober 2020

 

Ook wij staken tegen censuur. Maar als ik nu blijf zwijgen, dan bevorder ik juist die censuur.

En volgens Lucas mocht er op een literaire website niet over condooms gesproken worden. Dat vindt hij te romantisch. We moesten de hele Goethe er maar eens op nalezen, daar komt geen ene condoom in voor. Bij Hermans ook niet of nauwelijks. Bovendien doet de literatuur niet aan politiek.

De mainstreaming van de media is in Duitsland ook bezig, maar er zijn belangrijke uitschieters, zoals het satirisch programma Die Anstalt, op het tweede net ZDF.

Meesterlijk, hun behandeling van het Assange-proces.

Vandaar dat ik niet kan nalaten er naar te verwijzen:

https://www.zdf.de/comedy/die-anstalt/die-anstalt-vom-29-september-2020-100.html

Ik moet dit tekstje nog wat fatsoeneren; maar nu gauw op het net, alvorens onze anti-romanticus er erg in krijgt.

Groet aan iedereen,

Coralie.

(Ik kom hier op terug!)

Er kan intussen niet genoeg reklame worden gemaakt voor het kwestieuze Wikileaks-filmpje ook. Te vinden onder “collateral murder”. Bekijk het, deel het…

Vier dozen documenten

 

30 december 2019. Lucas Mariën.

 

In de zomer van 1944, in het vooruitzicht van zijn ontslag uit het leger, zoekt Henry Koehn een bergplaats voor vier ‘Kisten’ – kartonnen dozen, mogen we aannemen – met documenten en foto’s die hij in België bijeen heeft gebracht. De moderne mens als nomade – in de filosofie was dat beeld toen nog niet ontwikkeld, maar een nomade was Koehn altijd al geweest. In die zomer, als de oorlog voor hem gedaan is, moet hij eerst op zoek gaan naar een onderkomen, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn gezinnetje.

Het ouderlijk huis, een kasteeltje tussen de ambassades en de aristocratische optrekjes aan de Schöne Aussicht in Hamburg, vroeger altijd een toevluchtsoord, was platgebombardeerd. Zijn moeder, de spil rond wie alles daar draaide, was kort geleden gestorven.

Een paar weken voor het begin van de oorlog was Henry, tweeënvijftig was hij op dat moment, zeker tot verwondering van familie en kennissen nog getrouwd met de veel jongere en erg mooie Eva Oschatz, die zonder twijfel een vrijdenkende, niet-conventionele vrouw was die kon omgaan met de intellectuele bohémien die haar man was. Eva had de oorlog bij haar familie doorgebracht, ver in het oosten, in Silezië. Samen met het kleine meisje Helga, haar nichtje, die door haar en Henry als eigen dochter geadopteerd zou worden.

Of hij die Kisten niet bij haar kan onderbrengen, vraagt Koehn aan Hildegard Kornhardt, de nicht en erfgename van Oswald Spengler, die nog altijd in het Spenglerhuis in München woont. Geen probleem, antwoordt zij, laat maar komen.

Maar hij is intussen naar Duitsland gereisd voor administratieve rompslomp in verband met zijn afzwaaien. Als hij weer in Brussel komt is zijn kamer door iemand anders in beslag genomen. En zijn dozen zijn verdwenen – zal hij Hilde Kornhardt schrijven.

De vraag is nu: zat alles in die dozen?

Later, in de jaren zestig, zal Koehn’s weduwe Eva immers in het bezit blijken te zijn van het ‘Dossier Lam Gods’, de documenten waaraan we te danken hebben dat het Zwarte Paradigma er niet in geslaagd is alles onder het tapijt te vegen. Maar ze had ook belangrijke stukken van buiten het ‘dossier’, losse documenten en aantekeningen die niet in die ‘kisten’ zaten, die Koehn in zijn handbagage moet hebben meegenomen. Die zijn nu in het bezit van het Archief Rechtvaardige Rechters, daaraan geschonken door Eva’s en Henrys pleegdochter en erfgename Helga, en ze bevinden zich in de kluis van Coralie Coloratuur in Ascona in Zwitserland.

Maar bestaat de kans dat er nog meer was, nog ‘vergeten’ documenten? Voor de lezers van HP zal – op den duur – niets in het verborgene blijven.