Bedenkingen Posts

Staak dan maar

 

[21 februari 2021. Eurykleia.]

Van rustig staken kan er geen sprake zijn als je ziet wat er in der wereld allemaal gebeurt.

Ik heb al vaak een geadopteerd apoftegma willen plaatsen, maar Lucas zegt dat er op die pagina op Het Paradigma ook dingen staan die geen echte apoftegma zijn. Ik kan hem op dit moment niets vragen, hij zwoegt nog steeds aan zijn nieuw boek, dat wel omvangrijker is geworden dan gepland was. Gelegenheid voor mij om met de rubriek Staak dan maar! te beginnen, met apoftegmata die er geen zijn dan maar. Maar die niet kunnen wachten.

Het eerste citaat, over de manier waarop Tartufistan in het buitenland wordt gezien, komt uit een boek van Henryk M. Broder. Dat is een van de bekendste publicisten van Duitsland. Vroeger bij Der Spiegel, later bij Die Welt… Veelvuldig aanwezig in talkshows etc. Hij schrijft:

‘Het rollenpatroon voor de EU is België, een “failed state” midden in Europa, die voor zijn frieten en zijn pedofiele subcultuur wereldberoemd is, en waarin behalve pralines en dienstverlening haast niets meer geproduceerd wordt. Wel heeft het land vier autonome provincies met vier regeringen en vier parlementen, ten gevolge waarvan het er het beste aan toegaat als er geen centrale regering is. (…) België leeft van de EU zoals de EU leeft van de bijdragen van haar lidstaten. Zijn in de koloniale tijd opgehoopte rijkdom heeft het land al lang opgesoupeerd. De bezoeker merkt dat meteen als hij, uit Holland komend, het land binnenrijdt met de auto, en zijn wielbouten alarm slaan. Zonder de EU zou België al lang gedesintegreerd zijn, opgedeeld tussen Holland en Frankrijk of politiek en economisch teruggeplaatst op het niveau van Burundi.’

Henryk M. Broder: Die letzten Tage Europas.
Wie wir eine gute Idee verschenken. München 2013. P. 54.

 

Te romantisch?

 

Coralie Coloratuur. Oktober 2020

 

Ook wij staken tegen censuur. Maar als ik nu blijf zwijgen, dan bevorder ik juist die censuur.

En volgens Lucas mocht er op een literaire website niet over condooms gesproken worden. Dat vindt hij te romantisch. We moesten de hele Goethe er maar eens op nalezen, daar komt geen ene condoom in voor. Bij Hermans ook niet of nauwelijks. Bovendien doet de literatuur niet aan politiek.

De mainstreaming van de media is in Duitsland ook bezig, maar er zijn belangrijke uitschieters, zoals het satirisch programma Die Anstalt, op het tweede net ZDF.

Meesterlijk, hun behandeling van het Assange-proces.

Vandaar dat ik niet kan nalaten er naar te verwijzen:

https://www.zdf.de/comedy/die-anstalt/die-anstalt-vom-29-september-2020-100.html

Ik moet dit tekstje nog wat fatsoeneren; maar nu gauw op het net, alvorens onze anti-romanticus er erg in krijgt.

Groet aan iedereen,

Coralie.

(Ik kom hier op terug!)

Er kan intussen niet genoeg reklame worden gemaakt voor het kwestieuze Wikileaks-filmpje ook. Te vinden onder “collateral murder”. Bekijk het, deel het…

Populistische monumenten

25 november 2019. Coralie Coloratuur.

 

Marx’ geboortestad Trier. Verkeerslicht.

 

In afwachting dat Lucas zijn tweede stuk over literair populisme eindelijk vrijgeeft, publiceer ik hier een paar foto’s die illustreren dat zulk populisme tegenwoordig overal in Europa de goede toon is. Hierboven een foto van Karl Marx als verkeerslichtfiguur in zijn geboortestad Trier. Daarop komen we terug.

Nietzsche had niet zo veel uitstaans met Naumburg aan de Saale – waar in de dom de beroemde Uta van de Meester van Naumburg te zien is. Toen hij al dement was heeft de moeder van de filosoof een huisje gekocht in die stad en hem daar enkele jaren verpleegd. Maar Naumburg wil nu de reputatie van Nietzsche-stad in de verf zetten. Ze hebben een standbeeld voor hem opgericht.

Naumburg. Nietzsche-monument.

Bij de filosoof op een sokkel staat een meisje, uitdagend de handen in de zij, in een minirok en kennelijk blakend van zelfbewustzijn. Maar op een of andere manier wekt ze niet de indruk de filosoof gelezen te hebben. Het boek dat hij in de hand houdt keurt ze geen blik waardig. Kortom, ze weet van toeten noch blazen wie die man op de sokkel is en waarvoor hij staat, wat aan haar arrogante pose geen afbreuk doet. Nietzsche zelf kijkt heel wat minder zelfbewust en je vraagt je af of hij in dat boek kan lezen, of hij niet al te zeer umnachtet is. Waarom hebben ze die sufkop op die sokkel gezet en niet dat pittige kind?

 

Gelijkgezinden

Ook de voorbijgangers schijnen zich met de bronzen meid verwant te voelen en zich geen zorgen te maken over wat er in dat boek zou kunnen staan. In ieder geval wordt Nietzsche verleukt en onschadelijk gemaakt, ondaks de sokkel neergehaald tot op het niveau van kinderen en toeristen. Er is geen distantie.

 

Nog meer een stripfiguur is de Pieter Bruegel aan de Kapellekerk in Brussel.

Zogenaamde Bruegel aan de Kapellekerk in Brussel.

Het naïeve naturalisme van die lijst wekt de geest van het stripverhaal zo ergerlijk, zo pestilent dat zelfs wie nooit een stripverhaal leest bij het bekijken van dit “monument” nog onder de indruk komt van de geest van Suske en Wiske. Het aapje op de schouder – dat is nu sympathiek, zie. Het genie als gewoon mens.

Samen met Jan van Eyck was Bruegel het grote genie uit het (vooralsnog) bezette deel van Nederland. Wie zulk monument kan dulden maakt duidelijk daar niets van te begrijpen. Het is beschamend. Gelukkig leeft Lucas in de Innere Emigration, ik in Zwitserland en mijn grootmoeder pendelt tussen beiden. Wij hebben met zo’n monument van onbegrip in ieder geval niets te maken. 

 

Het monument dat China geschonken heeft aan de geboortestad van Karl Marx, Trier, drukt waardigheid en erkentelijkheid uit.

 

Deze Marx is echt monumentaal.

Om daar iets tegen te doen hebben de Trierenaars ook van hem een stripfiguur gemaakt. De leukigheid ten top gedreven door de filosoof te verkleinen tot verkeerslichtfenomeen. Bij rood ziet het er uit als bovenaan dit stuk, bij groen als hier:

 

 

 

 

 

 

Diké: geadopteerd & taalkritiek

James Ensor: de Rechtvaardige Rechters.

 

Dikè

6 november 2019

Geadopteerd van: Kai Ehlers via Nachdenkseiten: https://www.nachdenkseiten.de/?p=56143#h03

 

“Last night, the United States brought the world’s number one terrorist leader to justice.”

Zo leidde president Trump zijn triomfantelijke boodschap in, waarmee hij een week geleden de doding[1] van de chef-ideoloog van de “islamitische staat” Abu Bakr al-Baghdadi door een speciaal commando van de Amerikaanse geheime dienst voor de wereld presenteerde.

Het was een “Grote Nacht voor de Verenigde Staten en voor de wereld” aldus Trump verder. “The world is now a much safer Place”, verklaarde hij. En hij bedankte zich bij de in de omgeving van Idlib geëngageerde machten, in de eerste plaats bij de Russen, dat ze het luchtruim boven de plaats Barisha vrijgemaakt zouden hebben voor de Amerikaanse actie. Tenslotte riep hij nog de herdershond die Bagdadi in zijn tunnel zou hebben opgespoord, tot held uit.

(…) ’Recht’, ‘justitie’, ’gerechtigheid’ – dat zijn de mogelijke vertalingen voor het door Trump gebruikte woord ‘justice’. Dat kan iedereen nalezen in de vandaag toegankelijke vertaal-hulpen. Maar waar in deze US- actie – zoals ook in de vroegere van Obama – hebben deze woorden een plaats? Noch recht, noch justitie hebben bij de doding van Baghdadi ook maar de geringste rol gespeeld. En gerechtigheid al helemaal niet. Zolang ‘Gerechtigheid’ erin bestaat mensen te doden[2] zonder een procedé dat conform gaat met staats- of volkerenrecht, onverschillig wat hun ten laste kan worden gelegd, kan er geen sprake zijn van recht, noch van een handelingsbekwame justitie, noch van Gerechtigheid.’

Kai Ehlers.

 

PS: In een geval als dat van ’Collateral Murder’ https://collateralmurder.wikileaks.org/, het met kennelijk plezier doodschieten van ongevaarlijke burgers vanuit een veilige helikopter – zelfs het doodschieten van indiaanse volkeren schijnt bij de voorvaderen van de Amerikanen niet meer lustgevoelens te hebben kunnen opwekken – is ‘moord’ inderdaad het juiste woord.

Voor het Amerikaanse heldenbegrip dat Trump hanteert maakt het niet uit: Amerikaan, hond of coyote, allemaal ‘helden’ onder elkaar. Vermoedelijk is hun communicatiemiddel niet in staat om nuances weer te geven, is het geen echte taal – vandaar dat ze ook niet echt een literatuur hebben. Cfr. ook dat infantiele taaltje van gepretendeerde en verhoopte wereldschokkendheid, trouwens niet alleen bij Trump.

Het opsporen en voorbedacht liquideren van vermoede tegenstanders vanuit drones of andere toestellen hoog in de lucht heet sluipmoord. In een Europese traditie/cultuur staat het vast dat staten of andere organismen die een zekere waardigheid of eer op te houden hebben er hun toevlucht niet toe nemen. Het is iets voor gangsterbendes.

 

 

  1. ‘Doding’, ‘doden’ zijn tegenwoordig meestal eufemismen voor door het Waardenwesten gepleegde moorden of sluipmoorden. Ik respecteer de woordkeuze van de auteur, zonder aanhalingstekens, hoewel ik die in dit geval verkeerd vind.
  2. Correct: ‘vermoorden’.

 

Geen titel

LM 2019