Eurykleiaprijs voor Poetin

 

De Russische president Vladimir Vladimirovitsj Poetin krijgt nu inderdaad de Eurykleiaprijs, bestaande uit een gecertificeerde reynebeau – het door Eurykleia zelf geconcipieerde en gestalte gegeven kunstwerk, het als vanzelf Schoonvlaamse poëzie genererende schrijfwerktuig.

De prijs wordt in dit geval toegekend omdat de behandeling van de ‘systeemcriticus’ Navalny in Rusland zoveel humaner is en minder contrair aan de beginselen van Verlichting en mensenrechten dan die van de Julian Assange in het Waardenwesten.

Over de foltering van de symboolfiguur Julian Assange hebben we eerder al geschreven, m.m. hebben we verwezen naar relevante bijdragen erover.

We willen hiermee niet suggereren dat beide gevallen gelijkwaardig zijn. Navalny is alleen maar een marionet van het Waardenwesten. Assange is een scheppende geest die door zijn vernieuwende omgang met digitale technieken een blijvende  plaats in de cultuurgeschiedenis heeft verworven.

Van de vier uit de dichtwerken van Marc Reynebeau gepuurde teksten

(1) De sigaar/maar ook een beetje god.

(2) ‘De valleien van somber zelfbeklag.’

(3) ‘Een paar miljard miserabelen / Ook jij, lezer, en ik zelfs.’

(4) ‘van de aandriften het toilet / met daarin het proces ervan’

 

die – aere perennium! – vereeuwigd zijn op onze kunstwerken, hebben wij de vierde gekozen. Wie zou hierbij geen traan wegpinken.

Maar we zijn bereid om deze reynebeau op verzoek van de H. President voor een andere te ruilen.

 

Eurykleia.

 

Eerste Eurykleiaprijs

 

Krijgt de Russische president Vladimir Poetin de eerste Eurykleia – algemene cultuurprijs?

 

Melzer. Boek Assange.

Eurykleia. 26 april 2021.

(ik moet het kort houden en me op dit moment beperken tot een signaleren:)

Over Nils Melzer, de Zwitserse UNO-diplomaat, ‘UN Special Rapporteur on Torture’, en zijn beoordeling van de toestand van Julian Assange hebben we het hier al gehad. Melzer geeft de strijd niet op en heeft pas een boek gepubliceerd:

Der Fall Julian Assange: Geschichte einer Verfolgung – Der spektakuläre Report des UNO-Sonderberichterstatters für Folter. Nils Melzer. Piper; 1. Edition (19. April 2021), gebundene Ausgabe: 336 Seiten, 22 Euro.

Naar aanleiding van dat verschijnen plaatst Melzer ook een stuk op Telepolis:

https://www.heise.de/tp/features/Fall-Assange-Deutschland-zwischen-Appeasement-und-Komplizenschaft-6024019.html?seite=all

Bekijkt u ook nog eens – en verspreid het signalement van- het filmpje collateralmurder.wikileaks.org waarvan de publicatie de Amerikanen zo razend maakt; van de moordenaars werd er geen een verontrust – zoals blijkt uit Melzers artikel.

 

 

Gevonden: unterschwürig

 

18 maart 2021.

Eindelijk heb ik bij Nietzsche de passage gevonden die Lucas Mariën uit het hoofd citeerde in zijn bijdrage ‘Marc Reynebeau: van Sigaar tot God’.

Het ging daar om het woord ‘unterschwürig’, waarvan hij beweerde dat zelfs Duitse germanisten het niet kennen. Ik heb de hele Nietzsche-passage intussen teruggevonden. Als de filosoof geen Thürings of Basels dialect weergeeft, haalt hij wellicht unterschwellig en schwären door elkaar, resp. creëert nieuwe taalkundige mogelijkheden, ook nog met Geschwür erin. Duden kent ook het woord schwürig, maar dat wordt niet meer gebruikt. Wel nog in de tijd van Nietzsche. Het betekent moeilijk, gespannen, lastig. Unterschwürig is onbekend.

We kunnen het vertalen met “onderhuids zwerend, etterend”.

Hier volgt de hele context bij Nietzsche:

“Een machtige ambitie die steeds weer geconfronteerd wordt met haar eigen onvermogen om het doel te bereiken maakt boosaardig. Het ontoereikende mag dan soms zijn oorsprong vinden in de omstandigheden, in de onveranderlijkheid van het lot, niet in een gebrek aan kracht. Maar diegene, die zijn ambitie ondanks dit tekortschieten niet kan beteugelen, wordt als het ware onderhuids zwerend (wird gleichsam unterschwürig) en bijgevolg prikkelbaar en onheus. Misschien zoekt hij de oorzaken voor zijn mislukken bij de anderen, ja, mogelijk behandelt hij in een hartstochtelijke haat de hele wereld als schuldig. Wellicht ook kiest hij koppig neven- of sluipwegen en wordt gewelddadig. Zo gebeurt het dat goede naturen verwilderen…”

Zelfs onder monniken en kluizenaars komt dat voor, dat ze bedorven zijn door het niet kunnen waarmaken van te hoge ambities; ook daar vind je, zegt Nietzsche,

“door mislukken uitgeholde en opgevreten mensen”.

 

Dat komt uit de laatste Unzeitgemäße Betrachtung, Richard Wagner in Bayreuth. cfr. Friedrich Nietzsche, Kritische Studienausgabe I, 437.

 

Staak dan maar

 

[21 februari 2021. Eurykleia.]

Van rustig staken kan er geen sprake zijn als je ziet wat er in der wereld allemaal gebeurt.

Ik heb al vaak een geadopteerd apoftegma willen plaatsen, maar Lucas zegt dat er op die pagina op Het Paradigma ook dingen staan die geen echte apoftegma zijn. Ik kan hem op dit moment niets vragen, hij zwoegt nog steeds aan zijn nieuw boek, dat wel omvangrijker is geworden dan gepland was. Gelegenheid voor mij om met de rubriek Staak dan maar! te beginnen, met apoftegmata die er geen zijn dan maar. Maar die niet kunnen wachten.

Het eerste citaat, over de manier waarop Tartufistan in het buitenland wordt gezien, komt uit een boek van Henryk M. Broder. Dat is een van de bekendste publicisten van Duitsland. Vroeger bij Der Spiegel, later bij Die Welt… Veelvuldig aanwezig in talkshows etc. Hij schrijft:

‘Het rollenpatroon voor de EU is België, een “failed state” midden in Europa, die voor zijn frieten en zijn pedofiele subcultuur wereldberoemd is, en waarin behalve pralines en dienstverlening haast niets meer geproduceerd wordt. Wel heeft het land vier autonome provincies met vier regeringen en vier parlementen, ten gevolge waarvan het er het beste aan toegaat als er geen centrale regering is. (…) België leeft van de EU zoals de EU leeft van de bijdragen van haar lidstaten. Zijn in de koloniale tijd opgehoopte rijkdom heeft het land al lang opgesoupeerd. De bezoeker merkt dat meteen als hij, uit Holland komend, het land binnenrijdt met de auto, en zijn wielbouten alarm slaan. Zonder de EU zou België al lang gedesintegreerd zijn, opgedeeld tussen Holland en Frankrijk of politiek en economisch teruggeplaatst op het niveau van Burundi.’

Henryk M. Broder: Die letzten Tage Europas.
Wie wir eine gute Idee verschenken. München 2013. P. 54.